In het Belgische Hasselt hebben postbodes er een nieuwe taak bij gekregen, zo meldde deze krant vorige week. Ze houden voortaan oudere mensen extra in de gaten. Is het huis schoon, ruikt de bewoner niet naar urine? Met zo'n checklist controleert de postbode of alles nog goed gaat. De meeste bejaarden lijkt het wel wat, vooral vanwege de aanspraak. En de postbodes, die almaar minder brieven te bezorgen hebben, krijgen er hun werkdag weer mee vol.

Zo'n vijftien jaar geleden was dat heel anders. Ook toen had iemand bedacht dat postbodes bij veel mensen kind aan huis zijn en dat het profijt daarvan verder kon reiken dan de brievenbus. Het voorstel riep een storm van protest over zich af. De postbode is geen verlengstuk van Big Brother; we leven niet in een maatschappij van voortdurende surveillance! Het idee stierf een snelle dood - om nu in andere gedaante weer te herrijzen.

Zeker, de motieven klinken een stuk edeler: zorg in plaats van toezicht, vertrouwen in plaats van achterdocht. Allemaal voor de oudere burger, natuurlijk. Maar zonder een zekere bemoeizucht gaat het niet. Terloops zie je iets van dat dilemma in het artikel terug. Een oplettend oog is mooi, maar een té kritisch oog wekt irritatie of erger. Waar het een in het ander overgaat is onmogelijk te zeggen... 

...Surveillance is iemand in de gaten houden - maar voor hetzelfde geld noemen we dat 'zorg'. Vrijheid is ongestoord je eigen gang kunnen gaan - maar als het misgaat, noemen we het onverschilligheid en ontdekken de buren dat er één deur verder iemand al een jaar lang dood in zijn bed ligt. Individuele vrijheid en onderlinge zorg zijn moeilijk te verzoenen. De warme belangstelling van de één wordt gemakkelijk de neuzige nieuwsgierigheid van de ander.

Alles bij de bron; Trouw


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha