Het gebruik van vingerafdrukscans om de aanwezigheid van leerlingen op school te registreren, roept heel wat reacties op. Het protest heeft iets irrationeel. Of die controle nu gebeurt met een ouderwets kruisje bij de naam, door een elektronisch of online systeem, of door biometrische toestellen is van secundair belang...

...En toch is de weerstand begrijpelijk. Onze privacy wordt immers voortdurend te grabbel gegooid. Met dank aan camera's, flitspalen, gsm's, elektronisch bankieren, internet, Facebook en allerlei private en publieke databanken die aan elkaar gekoppeld worden.... Het gevoel dat we steeds meer door onzichtbare Big Brothers in het oog worden gehouden, is onaangenaam. Dat we persoonlijke informatie en zelfs onze fysieke kenmerken aan Big Brother moeten toevertrouwen zonder goed te weten wat ermee kan gebeuren is beangstigend.

De Big Brothers worden op dat punt terecht gewantrouwd. Er worden voortdurend data verzameld voor platte commerciële doeleinden en om onnodig te disciplineren. Privacy wordt tussen haakjes gezet in functie van marketing, efficiëntie, controle, veiligheid, transparantie en accountability. Heel wat controlemechanismen zijn er goedbedoeld op gericht om ons een huis van zekerheid en veiligheid te verschaffen, maar de facto creëren ze een huis van wantrouwen. Ze installeren niet alleen wantrouwen tussen mensen, op de duur wordt vooral het controlesysteem zelf gewantrouwd.

Het is dat laatste dat mee de huidige verontwaardiging verklaart. Niet zozeer die scans zijn het probleem, wel het systeem waarvan ze een zoveelste veruitwendiging zijn. Het is een systeem dat mensen herleidt tot stuurbare consumenten en in de pas lopende diertjes. In dit controlesysteem worden mensen ontmenselijkt en herleid tot cijfers, codes en algoritmen. Het onderwijs is bij uitstek een plaats waar dergelijke reductie van mensen niet op haar plaats is.

Alles bij de bron; deMorgen


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha