45PNBANNER22
Gefaciliteerd door Burgerrechtenvereniging Vrijbit

Hoe DNA-databanken anonieme spermadonoren kunnen verraden

Voor het eerst heeft een Belgisch donorkind via commerciële DNA-databanken zijn biologische vader kunnen opsporen. Om welke databanken gaat het en hoe is dat gebeurd? 

Van het soort databanken waarover het in dit verhaal gaat, zijn er drie grote: "Eigenlijk gaat het om bedrijven die hun diensten aanbieden aan mensen die aan genealogisch onderzoek willen doen, die op zoek zijn naar verwanten waar ze eventueel naartoe kunnen gaan", begint professor Pascal Borry verbonden aan het Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht van de KULeuven.

De databanken bevatten in principe alleen maar gegevens van mensen die die ze zelf hebben aangebracht. "In de praktijk moeten zij zich eerst tegen betaling laten registreren waarna ze een setje voor een speekseltest ontvangen," zegt professor Borry. "Het setje sturen zij terug waarna het speeksel geanalyseerd wordt en de gegevens vergeleken worden met gegevens van andere mensen uit de databank. Zo komen zij uiteindelijk te weten met wie ze zoal genetisch verwant zijn en in welke graad. Meestal krijgen zij ook de namen van die mensen en komen ze ook te weten waar ze wonen."     

Mensen die zich bij een DNA-databank registreren, moeten de gebruiksvoorwaarden ondertekenen. Daarin zou hen gewezen moeten worden op het feit dat zij een stuk van hun privacy prijsgeven. Al beseffen mensen onvoldoende dat ze in zo'n DNA-databank ook de privacy van hun familie prijsgeven. Zij hebben namelijk hetzelfde DNA. Als je in zo'n databank genetische gegevens van jezelf opslaat, sla je meteen ook gegevens van je familie op."   

Professor Gert Matthijs van het Centrum voor Menselijke Erfelijkheid van de KULeuven gelooft net zomin als zijn collega dat de commerciële DNA-databanken in het verhaal van anonieme donoren iets te verwijten valt. "De bedrijven daarachter zijn volledig in orde met de privacywetgeving. Mensen die aan de databank meewerken doen dat vrijwillig. Zij ondertekenen documenten waarin ze verklaren dat hun DNA gedeeld mag worden. Wat ook een voorwaarde is om gegevens uit de databank te kunnen raadplegen. Alle betrokken partijen geven hun toestemming en zijn perfect op de hoogte van de gevolgen. Dat anonieme donoren onrechtstreeks toch gevonden kunnen worden, is niet de verantwoordelijkheid van de bedrijven."   

Alles bij de bron; VRTNieuws