Identiteitsdiefstal

Welke vrouw loopt er in de fuik van een bedrieger die zich op Facebook als iemand anders voordoet? Een bakvis, onzekere meisjes, vrouwen die niet zo slim zijn misschien. Diana uit Cuijk voldoet totaal niet aan dat beeld. Ze is 47, heeft een goede baan in de zorg, is assertief, heeft relaties achter de rug, weet wat van het leven. Toch raakte ze nog geen jaar geleden verstrikt in het geraffineerd geweven web van Cindy Klaassen, die ze ontmoette in een besloten Facebookgroep voor lesbische vrouwen.

Cindy is een meesterlijke oplichter, weet Diana nu en ze wil degene die achter Cindy schuilgaat, vermoedelijk een man, voor de rechter slepen. De eerste slag is gewonnen, want ze heeft via de rechter afgedwongen dat Facebook de profielgegevens van Cindy moet verstrekken.

Het is november 2015 als Diana een berichtje op Facebook krijgt van ene Cindy Klaassen. Net als Diana is Cindy lid van een besloten Facebookgroep voor lesbische vrouwen... Er ontstaat een chatgesprek en Cindy en Diana raken bevriend...

...Cindy vraagt Diana om lid te worden van een Facebookgroep die ze met een andere vrouw beheert. ,,De foto's en onderwerpen waren gedurfder dan in de groep waarvan ik al lid was, maar ik dacht dat dat bij de leeftijdsgroep hoorde." Tussen het chatten over alledaagse zaken door, worden de vragen, foto's en filmpjes die Cindy stuurt explicieter. ,,Pornografisch." Op de beelden ziet Diana nooit een gezicht. ,,Dat vond ik raar. Ik schreef: De volgende keer wil ik je hoofd erbij zien." Diana stuurt Cindy ook intieme foto's en filmpjes. Naakt en met haar gezicht in beeld.

Het liefst wil Diana een keer met Cindy bellen of afspreken, maar dat lukt niet. .. Half maart maken ze weer een afspraak en zegt Cindy opnieuw af. Diana: ,,Toen was ik er klaar mee."

Daar was het misschien wel bij gebleven als Diana in diezelfde week geen bericht had gekregen van de tweede beheerder van de Facebookgroep. Ze vertelde me dat ze geen contact met Cindy kreeg. Toen zei ik: Er is iets." Diana vertelt wat er aan de hand is en andersom vertelt de beheerder haar ervaringen met Cindy. De twee vrouwen blijken precies hetzelfde door te maken.  

Diana ontdekt dat de profielfoto van Cindy is gestolen van een jonge moeder uit Limburg, die van niets weet. Cindy wordt als beheerder uit de Facebookgroep gegooid en Diana post in de groep een bericht met de mededeling dat het account van Cindy nep is. Ze roept vrouwen die contact met Cindy hadden op zich te melden.

Het is goed mis, zo blijkt. Er melden zich vijftien Nederlandse en Belgische vrouwen. Als Diana Cindy confronteert met wat ze weet, dreigt Cindy de naaktfilmpjes die ze van Diana heeft online te zetten. Voor Diana is het dan duidelijk: ,,Nu ben je de mijne." Ze gaat naar de politie om aangifte te doen van bedreiging. ,,Op het bureau kreeg ik te horen dat ik geen aangifte kon doen. De agent kon alleen een melding maken."

Diana gaat samen met een paar andere vrouwen zelf op onderzoek uit en denkt nu te weten wie er achter het nepprofiel zit. ,,We weten waar hij woont en we hebben zijn telefoonnummer. We hebben hem benaderd, maar hij ontkent alles. Ik wil zeker weten dat hij het is en daarom heb ik via de rechter van Facebook de profielgegevens geëist." Ze hoopt genoeg bewijs te verzamelen om de oplichter uiteindelijk voor de rechter te slepen.

,,Ik wil ook voorkomen dat mijn foto's verder worden verspreid. De foto's die Cindy naar mij stuurde, waren van andere vrouwen met wie ze contact had. Ik kreeg foto's van vrouwen die ik inmiddels persoonlijk ken. De foto's werden dus doorgestuurd. Wie weet staan die van mij ergens op Facebook onder een andere naam. Als het slecht loopt, verlies ik alles. Mijn baan, mijn carrière, mijn huis, want iedereen heeft hier een oordeel over." 

Terugkijkend noemt ze het 'stom' dat ze intieme foto's heeft gedeeld met iemand die ze nooit heeft ontmoet.

Alles bij de bron; AD


De Amerikaanse Axton Betz-Hamilton was elf jaar oud toen de post op een dag niet meer aankwam bij haar huis in Portland, Oregon. Brieven, tijdschriften, rekeningen, verzekeringsafschriften; niets kwam meer aan. 

Haar moeder, die accountant was, besloot een postbus te nemen, maar dat hielp niet. Ze gingen naar de politie, maar die krabde zich ook op het hoofd. De familie besloot zich aan te passen en zelf maar alles en iedereen af te bellen als ze een rekening moest betalen.

Dat ging zo door tot Betz-Hamilton ging studeren. Ze vond een appartement, maar een paar dagen later kreeg ze een brief van de verhuurder dat ze wegens haar kredietwaardigheid een extra bedrag aan borg moest betalen. Verbaasd vroeg Betz-Hamilton haar kredietstatus op bij de creditcardmaatschappijen. Ze bleek de allerlaagste score te hebben. Iemand bleek haar identiteit te hebben gestolen en met creditcards die ze kwijt was allerlei uitgaven te hebben gedaan.

De nu 34-jarige Betz-Hamilton raakte gefascineerd door identiteitsfraude; ze studeerde af op het onderwerp en promoveerde erop. Op de dag dat ze haar PhD kreeg, bleek haar moeder kanker te hebben. Tien dagen na haar overlijden in 2013 belde haar vader zijn dochter. Hij had het mysterie van de identiteitsfraude opgelost. De dader kenden ze beter dan wie dan ook.

En het verhaal werd daarna nog bizarder. Luister het verhaal na bij de podcast van Criminal:

https://soundcloud.com/criminalshow/episode-51-money-tree

Bron: NRC


Kevin Goes vond het eerst een goed verhaal, dat iemand anders zich voor Kevin Goes uitgaf. Tot het incassobureau hem niet meer geloofde. Hoe bewijs je dat je jezelf bent? Goes is journalist, werkt bij BNR Nieuwsradio en woont inmiddels in Amsterdam. Na die eerste incassobrief raakte hij niet meteen in paniek, zegt hij. Een goed journalistiek verhaal, dacht hij eerst nog.

Hij ging op zoek naar zijn identiteitsdief. Het meisje van het incassobureau gaf hem alle gegevens en documenten die zij van de huurder had gekregen. Een telefoonnummer, een rekeningnummer, een kopie van zijn paspoort en loonstroken. Op de vraag of dat wel mocht, zegt Goes: „Die gegevens zijn van mij.” Dat de identiteitsdief met zijn foto op Goes’ paspoort gaat staan, „moet hij zelf weten”. Die eerste keer, met de huurschuld in Dordrecht, liep het voor Kevin Goes goed af. Hij kon toen nog niet voorzien wat er nog zou komen. Nu noemt hij zichzelf naïef.

De tweede brief kwam een maand later. Weer een huurachterstand. Goes belde het incassobureau, een ander kantoor, om uit te leggen dat hij nooit een huis in Amsterdam gehuurd had. Ze geloofden hem niet. Hij werd gedagvaard. Goes ging ervan uit dat het ook dit keer goed zou komen. Gewoon naar de rechter, laten zien dat je niet de donkere jongen bent die op het valse paspoort afgebeeld staat. Maar Goes werd niet op zijn woord geloofd. In de rechtbank kreeg hij voor het eerst het gevoel dat hij de controle kwijt was.

De zus van Kevin Goes is advocaat. Toen zij zich ermee begon te bemoeien, veranderde het incassobureau in een pitbull, zegt hij. „Ik zou onvoorzichtig zijn geweest met mijn paspoort, het ergens hebben laten slingeren.” Het maakte hem boos, hij kon het niet goed achter zich laten. Het was allang geen goed verhaal meer. Het voelde als persoonlijke aanval.

De zoektocht naar zijn identiteitsdief bleek ingewikkelder dan verwacht. Dankzij de woningbouwvereniging in Dordrecht had hij veel sporen, maar ze liepen allemaal dood. De nep-Kevin nam zijn telefoon niet op, e-mails werden niet beantwoord, zijn bankgegevens waren vervalst. ...

...Hij heeft geluk gehad, beseft hij. Met zijn zus de advocaat, en omdat hij niet op de jongen van het valse paspoort lijkt. De rechter geloofde hem uiteindelijk. De nep-Kevin was vlak voor de zitting opgepakt toen hij voor de derde keer een huis probeerde te huren, in Nijmegen dit keer. Hij vertelde dat hij in Heerlen woonde en in Amsterdam werkte. Nu wilde hij ergens in het midden wonen. De woningbouwverening vond het een ongeloofwaardig verhaal, googelde hem, kwam op de blogs die Kevin over zijn identiteitsdiefstal schreef en liet de fraudeur nog eens terugkomen, maar dit keer met de politie erbij. 

Kevin Goes heeft zijn identiteit weer terug. Het paspoort is vorige maand verlopen. De fraudeur zit nog vast, er komt nog een rechtszaak. Maar Goes heeft niet langer het gevoel dat zijn paspoort veilig is. „... zelfs met een nieuw paspoort voelt mijn identiteit nog besmet. Voor de rest van mijn leven loop ik rond met iets wat ik niet vertrouw.”

TIPS

Kevin Goes scheef het boek ‘Mijn gestolen leven’, over identiteitsfraude. Daarin staan tips om je identiteit te beschermen.

1. Bewaar geen kopie van je paspoort op je computer of in de cloud. Als je toch graag een kopie van je identiteitsbewijs op je computer of in de cloud wilt opslaan, noem het bestand dan niet ‘paspoort’.

2. Deel geen foto’s van gevoelige documenten op sociale media. Natuurlijk ben je trots dat je je rijbewijs gehaald hebt, maar een foto van dat roze pasje op Facebook speelt fraudeurs in de kaart.

3. Ga na wie over een kopie van je identiteitsbewijs beschikt. Zeker als zzp’er heb je meerdere opdrachtgevers. Dan kan het zijn dat tientallen bedrijven een kopie van je identiteitsbewijs hebben.

Alles bij de bron; NRC


Geef toe: met de komst van sociale media slingeren we toch allemaal wel eens een foto van onszelf het internet op? Alléén realiseren we ons vaak niet dat deze zelfportretten ook in verkeerde handen kunnen vallen. Dertiger Rosa was zich hier ook geen moment van bewust. "Daar denk je toch helemaal niet bij na als je een foto van jezelf op Facebook post?"

Toch werden haar foto's al weken gebruikt voor illegale praktijken zónder dat Rosa daar ook maar iets vanaf wist. "Ineens verscheen er een mail van een onbekende Bert in mijn zakelijke mailbox. Hij was op een datingsite aan de praat geraakt met ene Marjolein, maar vertrouwde het niet helemaal toen ze al vrij snel begon te vissen naar zijn financiële situatie. Een onderbuikgevoel dat bleek te kloppen, want na enig speurwerk van Bert bleek ík Marjolein te zijn."

"Geschrokken gleden mijn ogen nogmaals langs zijn mail. Enerzijds wist ik natuurlijk dat ik er helemaal niets mee te maken had, maar anderzijds vond ik het zo'n naar idee dat mensen met mijn foto, mijn identiteit, in staat zijn om dat soort dingen te doen."

*In verband met de privacy zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Alles bij de bron; Telegraaf


Privacyadvocaat Olaf van Haperen zat vorige week bij Radio 1 om voor te lezen uit het boek Komt een vrouw bij de h@cker van journalist Maria Genova. Het boek gaat over de gemakzucht waarmee wij met onze persoonsgegevens omgaan. Volgens de laatste cijfers zijn er 500 gevallen van identiteitsfraude per dag, zei Van Haperen. 

Op de radio legde hij al uit dat het over verschillende gevallen van identiteitsfraude gaat, variërend van mensen die in phishing mails trappen tot mensen die een rekening betalen voor iets dat ze nooit hebben besteld. De auteur van het boek, Maria Genova, verwijst naar een CBS-artikel over 2012 waarin staat dat 1,5 procent van de Nederlanders ouder dan 15 jaar te maken heeft gehad met identiteitsfraude. De cijfers zijn gebaseerd op meldingen bij banken en aangiftes.

Als we dat CBS-cijfer over 2012 moeten geloven, klopt het dat het om 500 gevallen van identiteitsfraude per dag gaat. Maar sindsdien is dat cijfer gedaald. Waar het in 2012 om 1,5 procent van de Nederlanders boven de 15 jaar ging, is het in 2015 alweer gedaald naar 0,6 procent. Waar komt die daling vandaan?

We bellen als eerste met de politie, die ons doorverwijst naar de Fraudehelpdesk. Die zou een beter beeld hebben van het probleem. De helpdesk krijgt meldingen binnen die worden doorgegeven aan de overheid. Woordvoerder Tjerk Notten vindt 500 gevallen van identiteitsfraude per dag „aannemelijk klinken” maar hij kan zich niet voorstellen dat dat afneemt. Ook Wilfred van Roij, oud-politierechercheur, expert op het gebied van cybercriminaliteit, heeft de indruk dat steeds vaker identiteitsfraude wordt gepleegd. De precieze cijfers weet hij niet.

Als we het CBS daarnaar vragen krijgen we als antwoord dat het cijfers van de politie en de Veiligheidsmonitor krijgt. Dat onderzoeksbureau, dat in opdracht van de overheid werkt, is in mei opgeheven dus daar kunnen we helaas geen navraag doen. We bellen daarom met Marianne Junger, hoogleraar cybersecurity aan de Universiteit Twente. Ook zij vindt die 500 gevallen van fraude per dag aannemelijker klinken dan de afname in de CBS-cijfers. „Echt goede cijfers zijn er niet. Veel bedrijven doen geen melding van identiteitsfraude en het CBS zoekt nog naar manieren om het goed te meten.”

Conclusie; Experts denken niet dat de CBS-cijfers een goed beeld geven van de werkelijke grootte van het probleem. Wij beoordelen deze stelling als niet te checken.

Alles bij de bron; NRC


De politie heeft afgelopen woensdag een man wegens grootschalige internetoplichting en identiteitsfraude opgepakt. Hij wordt ervan verdacht de afgelopen jaren zowel particulieren als bedrijven voor waarschijnlijk 150.000 euro te hebben opgelicht. Er zijn tientallen aangiftes binnengekomen uit het hele land. De politie heeft twee mannen aangehouden voor medeplichtigheid...

...De man wordt ervan verdacht dat hij tientallen mensen heeft opgelicht door goederen en e-tickets te verkopen via internet. Goederen werden na betaling niet geleverd en mensen die met een e-ticket naar een optreden gingen kwamen erbij de deur achter dat hun ticket vals was.

Daarnaast denkt de politie dat de verdachte op vacaturesites valse vacatures heeft geplaatst. Sollicitanten moesten een kopie van hun identiteitsbewijs mailen of uploaden. Daarnaast moesten ze 1 euro overmaken naar een rekeningnummer zodat zij reiskostenvergoeding konden ontvangen. De politie vermoedt op basis van onderzoek dat de verdachte met die gegevens een valse identiteit creëerde, bankrekeningen opende en creditcards aanvroeg. Vermoedelijk kocht hij daarmee goederen die hij vervolgens verkocht of verpande.

De man wordt er ook van verdacht dat hij zich voordeed als werknemer van verschillende bedrijven. Nadat er telefoons met zakelijke abonnementen waren besteld zou hij een machtigingsformulier hebben gemaakt waarmee hij de telefoons mocht aannemen. Op het moment dat de telefoons werden bezorgd nam hij ze vermoedelijk mee om ze te verkopen. De rekening van de zakelijke abonnementen werden niet betaald. Het onderzoek is nog steeds in volle gang.

Alles bij de bron; Security


Je paspoort afgeven bij een hotel of camping om te laten kopiëren. Het gebeurt als we op vakantie gaan, maar dat is niet zonder risico, waarschuwt de ANWB. Kevin werd tijdens een zonvakantie ook slachtoffer van identiteitsfraude. In 2014 ging hij naar Turkije. Bij het inchecken in het hotel gaf hij zijn paspoort af en liet hem daar een dag liggen. Een half jaar later begonnen de problemen. "Ik kreeg allemaal brieven thuis die aan mij gericht waren, maar waar ik niets mee te maken had."

De niet-bestaande Kevin had een foto van zichzelf op het paspoort geplakt. In tegenstelling tot de echte Kevin was het een donkere man. Ook de lengte klopte niet.

Kevin kreeg een incassobureau achter zich aan. "Het ging om een huurachterstand die ik had bij een woning in Dordrecht, waar ik zelf nooit gewoond had. Ik dacht dat het een grap was. Maar omdat het om 13.000 euro ging, ben ik toch maar gaan checken hoe dat huis op mijn naam kwam te staan." Dat was snel geregeld. Goes belde met het incassobureau en al snel kon hij duidelijk maken dat hij niet de Kevin Goes was met de hoge schuld. Kort daarna volgde een tweede zaak. Dit keer vanuit Amsterdam, maar wel weer over een huurschuld van 3000 euro. "Ik heb tot de rechter aan toe moeten bewijzen dat ik mezelf was. Kort voor de uitspraak, werd de zaak ingetrokken. Daar zijn maanden overheen gegaan."

Voor Mike Pinckaers van de ANWB komt de situatie van Kevin bekend voor. "Bij het Centraal Meldpunt Identiteitsfraude worden jaarlijks honderden van zulke gevallen gemeld."

Pinckaers adviseert je burgerservicenummer af te schermen, wanneer er een kopie moet worden gemaakt van je identiteitsbewijs. Dat kun je bijvoorbeeld doen door een speciaal afdekhoesje of de Kopie ID-app te gebruiken. "En je paspoort of identiteitskaart door iemand lange tijd laten achterhouden, moet je sowieso niet doen."

Alles bij de bron; NOS


Vorig jaar hebben zo'n 800 Nederlanders bij het Centraal Meldpunt Identiteitsfraude- en fouten (CMI) melding van identiteitsfraude gemaakt, een daling ten opzichte van 2014 toen het nog om 844 melding ging. Veruit de meeste meldingen zijn meldingen over identiteitsfraude en worden gedaan door burgers.

Dat blijkt uit het Jaarverslag 2015 van het CMI (pdf). Slechts een klein aantal van de gemaakte meldingen gaat over fouten in registraties. Bij een groot deel van de meldingen is het identiteitsbewijs betrokken, waarbij het in de meeste gevallen een kopie van het identiteitsdocument betrof. In enkele gevallen ging het om een gestolen of vermist document en soms een origineel document, vaak misbruikt door een bekende van het slachtoffer. Naast fraude met identiteitsdocumenten vindt veel fraude plaats met openbare gegevens, zoals bestellingen op iemands naam, waar adresgegevens voor nodig zijn, die bijvoorbeeld via het telefoonboek te vinden zijn.

"De toenemende digitalisering heeft invloed op de meldingen: steeds meer zaken worden op afstand geregeld zonder verschijning in persoon, zoals de afsluiting van telefoonabonnementen, openingen van bankrekeningen of het aangaan van leningen. Het is dan moeilijk vast te stellen of de persoon is wie hij zegt dat hij is, waardoor de kans op identiteitsfraude groter is in deze sectoren", aldus het CMI.

Eind 2014 lanceerde de Rijksoverheid een gratis app waarmee burgers een kopie van hun identiteitsdocument kunnen maken wat moet helpen bij het voorkomen van identiteitsfraude. Via de KopieID-app wordt er als eerste een foto van rijbewijs, paspoort of identiteitskaart gemaakt. Vervolgens is het mogelijk om de datum en het doel van de kopie op de foto te zetten en privacygevoelige informatie zoals het BSN door te strepen. Het ministerie van Binnenlandse Zaken meldt (pdf) vandaag dat de app vorig jaar in totaal zo'n 40.000 keer is gedownload.

Bron; Security


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha