9/11. Samen met Twin-towers stort ook het vertrouwen van de gemiddelde Amerikaanse burger in het bestuursapparaat ineen. Harde maatregelen worden genomen, nieuwe veiligheidsdiensten uit de grond gestampt en de bestaande diensten krijgen extra middelen en vrijheden. Het algemeen afluisteren van communicatie wordt (her)actief, zonder veel tegenstemmen. Want wie is nu tegen meer veiligheid, als onschuldige personen het slachtoffer worden van bloedige religieuze motieven?

Parijs. Na de pijn komt echter de rationaliteit. De wraakzucht. Begrijpelijk, maar hoever zijn we bereid te gaan om tot een voor ons acceptabel niveau van veiligheid te komen? Hoe onveilig voelen we ons nu werkelijk? Hoeveel van onze persoonlijke vrijheid willen we opgeven in ruil om meer terroristen te kunnen arresteren? Dát, en niets anders, zal de inzet zijn van onze politieke partijen de komende weken en maanden. De drang naar macht en controle is bij overheidsinstanties en regeringen imminent aanwezig. Wat vaak ontbreekt is de democratische grondslag en draagvlak voor ingrijpende veranderingen. 

Mag ik, los van jouw pijn, angst en misschien zelfs interne paniek, ook kritisch zijn? Mag ik schrijven dat ik veiligheid een illusie vind? Mag ik onze beleidsmakers ervan verdenken ook andere motieven te hebben dan enkel het voorkomen van terrorisme, wanneer zij naar een grotere controlestaat wil evolueren?

Ik spreek voor mijzelf, als privacyvoorvechter en -jurist. Ik ben mij daarvan bewust. Ik accepteer echter een graad van onveiligheid. Ik weiger mijn privacy af te geven, te zien verkleinen of te zien worden geridiculiseerd, goed wetende dat dit een morele overwinning van terrorisme impliceert. Veiligheid bestaat niet. Het is een illusie, zo groot als het leven zelf.

Een woord van waarschuwing: indien we nu, op ditzelfde moment, geen gebalde vuist maken naar onze beleidsmakers, krijgen we ongetwijfeld de controlestaat waar maar enkelen van ons echt in geloven of naar verlangen. Terrorisme, en het argument daarrond, is niets meer dan een doekje voor het bloeden. De vrijheid van een individu, die rechtmatig en binnen de lijnen van de wet handelt, dient als hoogste prioriteit te worden aanzien. Indien niet, dan is het een kwestie van tijd voor we ook hier onze eigen Edward Snowden mogen verwelkomen. En daar, heb ik bijzonder weinig zin in.

Alles bij de bron; deRedactie [Thnx-2-Luc]


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha