De versleutelde communicatie-app Sky ECC, het favoriete communicatiemiddel van de drugsmaffia in de Benelux, heeft naar schatting zo’n 6.000 gebruikers in ons land. De Federale Politie vraagt nu aan alle gebruikers van de cryptofoons zich te melden, ook als ze Sky ECC legitiem gebruiken en geen criminele bedoelingen hebben. Privacy-expert Matthias Dobbelaere-Welvaert is niet te spreken over die aanpak waarbij bonafide gebruikers eerst zelf hun onschuld moeten bewijzen. 

“Het hof van justitie heeft recent geoordeeld dat men bij onderzoeken naar zware criminaliteit de gegevens van onschuldige burgers meteen moet verwijderen of anonimiseren”, zegt hij bij Radio 1. “Maar in deze oproep zegt men: als je onschuldig bent, bewijs het dan eerst even aan ons.” Het moet dan door de onderzoeksrechter geverifieerd worden, vooraleer de data weggehaald worden. “Dat kan absoluut niet”, zegt hij.

Het Canadese Sky Global biedt de versleutelde berichtendienst aan sinds 2010. “Sky ECC bestaat om identiteitsdiefstal en hacking tegen te gaan, het recht op privacy te vrijwaren en de operaties van legitieme personen en bedrijven te vrijwaren”, stelt het bedrijf.

Alles bij de bron; HLN


 

De coronapandemie levensgevaarlijk? Ja, dat mag zo zijn, ambtenaren bij statistiekbureaus in heel Europa zagen vorig jaar in de wereldwijde uitbraak ook een kans. Een unieke mogelijkheid om de hand te leggen op hypergevoelige locatiegegevens van mobiele bellers. Via hun telefoon is te zien waar zij zich gedurende de dag bevinden. „Toegang krijgen tot de data van telecomproviders… staat al een tijdje hoog op onze agenda”, schreef een ambtenaar van Europees statistiekbureau Eurostat in maart aan zijn nationale collega’s.

In Nederland zou het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) locatiedata van alle telecomproviders ontvangen en daar bewegingsstatistieken voor het RIVM van maken. Op verzoek van het RIVM werd hiervoor in mei vorig jaar een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer gestuurd. 

Dat plan werd begin april al fel bekritiseerd door de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). De privacyrisico’s zouden groot zijn, zeker als een organisatie, zoals het CBS, over veel andere gegevens van burgers beschikt. „Wie weet waar iemand woont of werkt en die gegevens combineert met de ‘geanonimiseerde’ locatiegegevens van heel veel mensen, kan met die combinatie achterhalen wie bij welke locatiegegevens hoort. [...] We moeten voorkomen dat we nu een surveillancemaatschappij optuigen waar we na de coronacrisis mee zitten opgescheept”, zei AP-voorzitter Aleid Wolfsen. Uiteindelijk stemde de Kamer niet in met de plannen.

Het was dan ook opmerkelijk dat het CBS de bewegingen van grote groepen Nederlanders al vanaf 2017 – ver voor corona dus – bleek te hebben gevolgd. Op haar website claimde het CBS met „zeer grote datasets” van T-Mobile te hebben gewerkt. Dit bedrijf is de tweede mobiele provider van Nederland en telde begin vorig jaar 5,6 miljoen mobiele klanten. Met die gegevens was gevolgd „waar personen gedurende de uren van de dag verblijven”.

Privacywaakhond AP reageerde verbaasd tegenover NRC. De toezichthouder zou opgevraagde CBS-documenten gaan bekijken, maar in het najaar was dat vanwege „tijdgebrek” nog niet gebeurd. Daarop vroeg NRC met een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) zelf documenten op bij het statistiekbureau. Die geven een verontrustend inkijkje in de manier waarop het CBS en T-Mobile met de privacy van bellers omgingen. Zo verontrustend dat het Agentschap Telecom (AT) en de (AP) een onderzoek zijn begonnen naar privacyschendingen.

...Het CBS aasde niet alleen op telecomgegevens, maar ook op „data over betalingen” van banken. Er waren plannen voor de ‘verrijking’ van allerlei databestanden, wat privacywaakhond AP zo vreest. „Door gegevens te combineren, wordt het volledige potentieel van deze data benut”, schrijft het CBS. Door bijvoorbeeld te kijken „wie aan wie betaalt” kunnen ook financiële relaties „binnen huishoudens” in kaart worden gebracht in de strijd tegen „schuldenproblematiek”.

In het businessplan koppelt het statistiekbureau de motieven van privacybescherming, als ‘veilige haven’, aan de mogelijkheid geld te verdienen. „De directe waarde van deze cijfers … kan worden geschat in de orde van tientallen miljoenen per jaar.” In e-mailverkeer over de locatiedata van T-Mobile gaat het regelmatig over projecten die „betaald werk” en „opdrachten” voor het CBS kunnen opleveren.

Alles bij de bron; NRC


 

Google is van plan om te stoppen met de verkoop van advertenties die worden gebaseerd op iemands individuele browsegeschiedenis, meldt de techgigant. 

Google maakte eerder al bekend te stoppen met het ondersteunen van trackingcookies van derden. Het bedrijf kondigde vorig jaar januari aan een periode van twee jaar te nemen om trackingcookies volledig te laten verdwijnen. Met trackingcookies kunnen adverteerders de interesses van gebruikers op verschillende sites volgen. Met die informatie worden advertenties op maat getoond. 

"Om het internet voor iedereen open en toegankelijk te houden, moeten we allemaal meer doen om de privacy te beschermen", schrijft Google in de blogpost. "Dat betekent niet alleen een einde maken aan cookies aan derden, maar ook aan de technologie die wordt gebruikt om individuele mensen te volgen terwijl ze op het internet surfen."

Alles bij de bron; NU


 

We worden een web ingezogen dat we zelf hebben geweven en het is de vraag of we ooit nog loskomen, want dit web is een digitaal ding en niemand weet of er wel een webmaster is. Ik bedoel dat we als samenleving welhaast ongemerkt veranderen in een dataverzameling en dat niet duidelijk is wie de eigenaar is. De toeslagenaffaire, die voortkwam uit data-analyse via algoritmes, was een waarschuwing van wat ons te wachten kan staan. Pieter Omtzigt meldt dat niet alleen de afdeling toeslagen, maar de hele Belastingdienst werkte met een geautomatiseerd ‘fraudestempel’. Wellicht is de affaire nog groter dan we weten.

Een ander verontrustend voorbeeld is het datalek bij de GGD, dat deze week aan het licht kwam. De nonchalance waarmee gevoelige persoonlijke informatie binnen bereik kwam van duizenden, al dan niet tijdelijke medewerkers, verraadt hoe weinig wordt beseft dat persoonsgegevens goud zijn: telefoonnummers, burgerservicenummers en mailadressen kwamen bij criminelen terecht die ze voor veel geld aanbieden op internet...

...Nu hebben criminelen per definitie slechte bedoelingen, dat maakt hen gevaarlijk. Maar ze bepalen niet het gehele reilen en zeilen van de maatschappij. Dat geldt wel voor de overheidsorganen, instellingen en bedrijven die ons hele hebben en houden op legale wijze in bestanden proppen, min of meer te goeder trouw. Soms vinken we daarvoor een hokje aan, veel andere keus hebben we niet. Maar vaak weten we van niks en zijn het allerlei instanties die onderling hun gegevens – dat wil zeggen: onze gegevens – uitwisselen.

In deze krant werd de afgelopen weken het nodige geschreven over het Inlichtingenbureau, een stichting die in het leven werd geroepen om ‘informatieproducten’ te leveren aan gemeenten en het ministerie van sociale zaken en werkgelegenheid. 

Bestuurskundige Gerrit Dijkstra hekelde het gebrek aan democratische controle – handig, zo’n stichting – en de onmogelijkheid aan te kloppen bij de Nationale Ombudsman. En Aleid Wolfsen, voorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens, wil weten of het Inlichtingenbureau zich wel aan de wet houdt. Overheidsinstanties spelen ‘balletje-balletje’ voor burgers, zei hij.

Het web is groter, er zijn vele inlichtingenbureaus onder andere namen. Mij bekruipt het gevoel dat we veel vaster zitten dan we weten.

Alles bij de bron; Trouw


 

De AVG kreeg cookies eronder, maar geeft nu voeding aan technieken die de privacy nog meer bedreigen. Maak kennis met walled gardens, ommuurde tuinen.

‘Wij verzamelen zoveel mogelijk intieme gegevens van u, en verkopen de resulterende inzichten aan de hoogste bieder. Stemt u toe?’ Waarschijnlijk niet. Toch accordeerden 400 miljoen Europese Facebook-leden een gebruiksovereenkomst die ongeveer hier op neerkomt. Daarmee ‘omzeilt’ het sociale netwerk volgens privacyactivisten de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG).

Desalniettemin oordeelde het Weense Oberlandesgericht in een rechtszaak van privacyactivist Max Schrems dat Facebook met de aangepaste overeenkomst aan de AVG voldoet. Verwerken van persoonlijke data zou bovendien cruciaal zijn voor de ‘persoonlijke ervaring’ die leden wordt beloofd, waaronder gericht adverteren. Wie ermee instemt, kan volgens dit gerecht achteraf geen bezwaar maken....

....Dagelijks slokken Facebook en Google terabytes aan persoonsdata op. In een database worden vervolgens patronen gelegd, identity graphs die voorspellen of iemand in de markt is voor een nieuwe telefoon, maar soms ook iemands financiële situatie of politieke voorkeur blootleggen. Adverteerders zijn er dol op. Om hun positie verder te verstevigen, trokken Facebook en Google een muur op rond hun gebruikers. Binnen die walled gardens hebben ze het alleenrecht op het volgen van hun leden en exploiteren van de inzichten die dat oplevert.

Miljoenen andere websites op het ‘open’ internet kunnen niet wat Facebook en Google kunnen, al helemaal niet op zo’n grote schaal. Om hun adverteerders toch gericht te laten adverteren, ontstond aan de achterzijde van het web een ecosysteem van duizenden technologisch zeer geavanceerde ‘ad-tech’-firma’s. Samen maken zij het mogelijk advertentieruimte realtime te veilen aan de hoogst bieder. Vanwege de personalisatie kan elke advertentieruimte voor elke nieuwe bezoeker opnieuw worden geveild. Om internetters en hun interesses tijdens deze automatisch gestuurde veiling te identificeren, gebruiken de aangesloten sites en ad-tech-specialisten tracking cookies....

....Eén van die ad-tech’s is Infutor. Een Amerikaans bedrijf dat samenwerkt met clouddataplatform Snowflake. Een recente beursgang waardeerde Snowflake op 68 miljard dollar. Net als Google, analyseert Snowflake terabytes aan persoonsdata.

In de identity graphs ‘verrijkt’ Infutor de klantprofielen van opdrachtgevers met zoveel mogelijk extra data. „Mensen gaan schuil achter een groot aantal digitale identiteiten”, vertelt marketingdirecteur David Dague. „Ze communiceren met verschillende emailadressen en socialmediaprofielen en zitten op allerlei apparaten. Dat maakt het lastig om ze volledig in beeld te krijgen en dus ook om met ze te communiceren. Onze technologie koppelt al je online identiteiten aan één uniek klantprofiel.” Om die profielen verder te verrijken, verricht Infutor dagelijks 100 miljoen ‘data transacties’ met datahandelaren als Acxiom. Dit bedrijf koopt al sinds de jaren zestig persoonsdata op. Van basisadministraties en telefoonboeken tot aankoopdata van supermarkten. Het gaat hier dus ook om offline data, zoals kentekenplaten en serienummers van wasmachines....

....Maar hoe ‘target’ je deze interessante consumenten online zonder identificerende cookies op hun computer of telefoon? Daarvoor kloppen adverteerders aan bij LiveRamp. Deze datahandelaar beheert een database met ruim 250 miljoen consumentprofielen. Om die aan de juiste internetter te koppelen, werkt de firma nauw samen met duizenden drukbezochte websites en veelgebruikte apps.

Ook die zoeken verwoed naar alternatieven voor de met regelgeving bedreigde advertentieveilingen. In plaats van cookies gebruikt LiveRamp de emailadressen die consumenten afstaan aan deze sites. Steeds meer websites vragen bezoekers om hun emailadres en toestemming voor datagebruik in ruil voor toegang tot premium content en nieuwsbrieven.

„Bij LiveRamp versleutelen wij emailadressen met encryptie”, vertelt Tim Geenen van LiveRamp. „Zo ontstaat een combinatie van cijfers en letters die niet meer tot de consument in kwestie kan worden herleid. Omdat het klikgedrag van de consument is opgeslagen onder diezelfde encryptie, kunnen we consument en advertentie koppelen, zonder dat er herleidbare persoonsgegevens aan te pas komen. Wij houden als het ware de sleutel tussen deze partijen.” 

Weliswaar verplicht de AVG partijen als LiveRamp en Infutor tot optimale transparantie over afkomst en gebruik van hun data. De controle ontbreekt echter en mogelijk soebatten juristen nog jaren over de interpretatie van de nieuwe wet. Het op persoonsdata draaiende ad-tech-ecosysteem draait ondertussen op volle toeren door.

Alles bij de bron; NRC [lang-artikel]


 

De Autoriteit Persoonsgegevens (AP) wil dat het Inlichtingenbureau (IB) binnen een maand opheldering geeft over hoe het met gegevens van burgers omgaat. De gegevensbeschermingsautoriteit vreest dat burgers mogelijk opnieuw slachtoffer kunnen worden van onrechtmatig overheidshandelen, net als in de toeslagenaffaire.

Het IB, die gemeenten onder meer helpt met fraudeopsporing bij uitkeringen, moet toelichten hoe het met gegevens van burgers omgaat. Het gaat om welke gegevens er worden verwerkt, op welke manier dat gebeurt en welke wettelijke grondslag daarvoor bestaat. 

De AP heeft grote vraagtekens of het IB voor de verwerking van al die data wel altijd bevoegd is volgens de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Ook twijfelt de autoriteit of er na het combineren van allerlei data nog wel te achterhalen valt waarom mensen op bepaalde lijstjes terecht komen.

"Het is een dataoceaan waar veel instanties gebruik van maken, maar waarvan niemand weet wat er nu precies gebeurt", zegt AP-voorzitter Aleid Wolfsen.

Alles bij de bron; NU


 

De menselijke maat is een goede maat. Hij wordt vaak vergeten. Mensen die hem hadden moeten bewaken zeggen dan: ‘De menselijke maat is uit het oog verloren.’ Ze beloven beterschap. Terwijl ze dat doen wordt de menselijke maat elders weer uit het oog verloren. Je blijft bezig......

.....De Toeslagenaffaire was een ongeluk met datakoppeling waar je op kon wachten. Rutte III mag erdoor gevallen zijn, met de nieuwe Wet Gegevensverwerking Samenwerkingsverbanden (WGS) die nu bij de Eerste Kamer ligt, wordt opnieuw een onbeheersbaar risicoprofileringssysteem opgetuigd. Nog omvattender dan het Systeem Risico Indicatie (SyRI) ditmaal, dat begin vorig jaar door de rechter verboden werd wegens ongeoorloofde inbreuk op het privéleven.

Bij de WGS worden niet alleen gegevens gekoppeld die de overheid van ons bezit, maar ook alles wat we delen met bijvoorbeeld bedrijven, banken en verzekeringsmaatschappijen. De gekoppelde servers van die partijen zullen als altijd draaien op discriminerende algoritmes en zich voeden zich met onbetrouwbare data. Met de WGS krijgt de overheid opnieuw een machtig en hoogst feilbaar instrument in handen om burgers te profileren op basis van geheime dataprofielen. De excuses voor de ene ramp zijn nog niet gemaakt of de volgende dienen zich alweer aan.

‘De regering is iets dat boven de mens hangt als de hemel boven de aarde. Wat van de regering komt kan goed of slecht zijn, maar altijd is het groot en oppermachtig’, schrijft Joseph Roth in Rebellie. Ergens oefent iemand alvast zachtjes op de woorden ‘menselijke maat’.

Alles bij de bron; NRC


 

Op allerlei manieren lijkt de overheid fraudeurs in de bijstand te willen opsporen. Via het Inlichtingenbureau, maar tot voor kort ook via een ‘fraudescorekaart’.

Tot halverwege vorig jaar maakten 158 gemeenten gebruik van een systeem genoemd de ‘fraudescorekaart’ om bij bijstandsaanvragen te kijken of er sprake was van een potentieel frauderisico. Een computerprogramma verzamelde gegevens en liet weten of er risico was.  

Maar na vijftien jaar verdween het systeem in augustus plots. Volgens de Gemeente Haarlem en de ontwikkelaar van de fraudescorekaart was het eerdere rechterlijke verbod op het omstreden fraudedetectiesysteem SyRI (Systeem Risico Indicatie) de oorzaak.

SyRI koppelde allerlei burgergegevens aan elkaar om mogelijke fraudeurs aan te wijzen. De rechter oordeelde begin 2020 dat dit in strijd was met de mensenrechten, omdat de werking niet transparant was en veel te diep ingreep op privélevens van Nederlanders. De overheid haalde vervolgens ook de fraudescorekaart stilletjes uit alle gemeentesystemen.

Kenniscentrum Stimulansz ontwikkelde het systeem in 2004 samen met onder meer de gemeenten Utrecht, Oss, Ede en Hilversum. Elke Nederlandse gemeente kon tussen 2004 en 2020 gebruikmaken van de fraudescorekaart, maar niet elke gemeente deed dat. Tussen december 2019 en juni 2020 waren het er 158, waarvan 25 op maandelijkse basis.

Volgens Stimulansz was de fraudescorekaart oorspronkelijk niet primair bedoeld om potentiële fraudeurs boven water te krijgen. “We wilden controleren effectiever maken”, zegt teammanager innovatie en strategie Evelien Meester, “zodat niet elke aanvraag door dezelfde mengelmoes van strenge controles hoefde te gaan.”

Door bijstandsaanvragen vooraf te screenen op twintig variabelen, zoals postcode en beroep, zou de overgrote groep niet-fraudeurs makkelijker herkend kunnen worden, wat uren uitgebreid handmatig onderzoek kon besparen. Maar volgens Meester ging het systeem bij sommige gemeenten al snel een eigen leven leiden, omdat het stigmatiserend werd.

Problematisch, omdat het vervolgens vaak niet lukte om de vlaggetjes van ‘potentieel frauderisico’ uit gemeentedossiers van bijstandsaanvragers te wissen. “Ook niet nadat was gebleken dat ze niet fraudeerden.”

Alles bij de bron; Trouw


 

...Begin 70’er jaren wist het Comité Waakzaamheid Volkstelling (CWV) en behoorlijk groot verzet aan te wakkeren tegen de veertiende volkstelling, die ergens rond de jaarwisseling van 1970 naar 1971 zou plaatsvinden. Door de maatschappelijke weerstand werd de volkstelling verschoven naar 28 februari 1971.

Wie niet meedeed kon op een boete van 500 gulden rekenen of riskeerde een gevangenisstraf. De tienduizenden totaalweigeraars hoefden het niet te betalen. De toenmalige minister van Justitie, Dries van Agt, kwam met een generaal pardon.

De protesten richten zich tegen de onnodige aantasting van de privacy omdat niet alleen ‘neuzen werden geteld’, maar ook werd gevraagd naar levensbeschouwing, handicaps en inkomen.

De regering legde zich er uiteindelijk bij neer dat deze volkstelling als mislukt diende te worden beschouwd. Het was meteen de laatste huis-aan-huis volkstelling.

Maar geteld werd en wordt er nog volop. Op Sargasso, 10 mei 2012: De overheid heeft meer dan 5000 databases in beheer met daarin persoonsgegevens van Nederlandse burgers. De meeste Nederlanders zitten er in enkele tientallen hooguit. Maar wie een crimineel verleden heeft, gehandicapt is, langdurig ziek, problemen heeft in het onderwijs, uitkeringstrekker is of asielzoeker en veteraan, staat er zo in meer dan honderd. Dit blijkt uit een analyse door Sargasso van de registraties van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP).

En de privacy begint op een alsmaar dunner jasje te lijken, dat eigenlijk nergens meer tegen beschermt. Wetgeving lijkt soms op een privacy-kaasschaaf. Een breed maatschappelijk verzet tegen bijvoorbeeld de corona-app is uitgebleven. Jammer genoeg is het verzet tegen zulke maatregelen gekaapt door lieden die de meest fantastische argumenten aandragen. Dat zit een serieuze volksopstand tegen privacy-schendingen in de weg.

Alles bij de bron; Sargasso


 

Met de vele vertrouwelijke gegevens uit patiëntdossiers kan onderzoek worden gedaan dat de volksgezondheid dient. Daarom noemt de Nederlandse overheid het delen van deze data voor dergelijk onderzoek ‘datasolidariteit’ en spreekt de Europese Commissie over ‘data-altruïsme’ in haar voorstel voor de Data Governance Act.

In de praktijk ervaren behandelaars en onderzoekers knelpunten bij het begrijpen en toepassen van de relevante wetgeving, zoals de AVG. Daardoor komen bij (big) data-onderzoek met gegevens uit patiëntdossiers de rechten van patiënten in gevaar en is er te weinig grip op de gegevens. Het is dan niet altijd helder wie de gegevens krijgt en welk doel het onderzoek dient.

Het nieuwe rapport Datasolidariteit voor gezondheid. Verbeterpunten met oog voor ieders belang van het Rathenau Instituut zet de – voornamelijk wettelijke – knelpunten bij onderzoek met bestaande patiëntgegevens op een rij en draagt daarvoor mogelijke oplossingen aan.

Op basis van literatuur, opinies van toezichthouders en de bestaande wettelijke kaders, concludeert het Rathenau Instituut onder meer dat overheid en beroepsorganisaties de wetgeving en toepassing daarvan moeten verhelderen als het gaat om het anonimiseren van gegevens en het omgaan met ‘geen bezwaar’ en ‘toestemming vragen’ van de patiënt.

Het gebrek aan uniforme wetgeving binnen de EU vraagt om samenwerking op Europees niveau. Daarnaast verdienen ‘datasolidariteit’ en de rol van commerciële spelers daarbij een brede maatschappelijke discussie. ‘Datasolidariteit’ gaat alle burgers aan, niet alleen patiënten die nu een behandeling ondergaan.

Alles bij de bron; Rathenau-Instituut


 

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha