Google heeft besloten om het uitfaseren van third-party cookies in Chrome uit te stellen naar eind 2023. Oorspronkelijk was het techbedrijf van plan om de ondersteuning van trackingcookies volgend jaar te verwijderen, maar het laat nu weten meer tijd nodig te hebben. Third-party cookies zijn volgens Google de voornaamste manier om internetgebruikers op het web te volgen.

Om gebruikers zonder het gebruik van third-party cookies toch gerichte advertenties te kunnen blijven tonen bedacht Google de Privacy Sandbox, een verzameling van technologieën, waaronder het veel bekritiseerde Federated Learning of Cohorts (FLoC). Google laat nu weten dat er meer tijd nodig is om deze technologieën te ontwikkelen en door toezichthouders, de "webcommunity" en advertentiebedrijven geaccepteerd te krijgen. Daarom is de vorige tijdlijn aangepast....

...De tweede en laatste fase is het uitfaseren van third-party cookies. Dit staat gepland voor halverwege 2023 en zal drie maanden in beslag nemen. 

Alles bij de bron; Security


 

De Europese gegevensbeschermingsorganisatie Noyb van de Oostenrijkse privacyactivist Max Schrems heeft samen met de Economische Universiteit Wenen een systeem bedacht dat komaf maakt met de vervelende cookies-banners op websites. Met een automatisch signaal van de browser zouden gebruikers kunnen aangeven welke cookies ze willen aanvaarden en welke niet.

Volgens Schrems zijn de wettelijk verplichte banners om die cookie-instellingen te regelen in hun huidige vorm niet altijd correct opgesteld omdat ze geen duidelijke ‘ja of neen’-opties geven. De organisatie stuurt daarover honderden klachten naar bedrijven.

Met een gebruiksvriendelijker systeem dat de naam ‘Advanced Data Protection Control’ (ADPC) meekreeg, wil Noyb gebruikers meer mogelijkheden geven om hun data-toestemmingen op een eenvoudige te regelen. De privacyvoorkeuren worden daarbij geautomatiseerd doorgestuurd naar websites. De onderzoekers hebben al een plug-in gemaakt voor de Firefox-browser om hun systeem te demonstreren, en er is er ook nog een in de maak voor Chrome. 

Alles bij de bron; HLN


 

Ondanks zijn niet al te beste reputatie op het gebied van privacy, tiert de Chrome-browser van Google welig. De webbrowser heeft een marktaandeel van ongeveer 65 procent en twee miljard mensen gebruiken hem regelmatig. Zijn naaste concurrent, Apple’s Safari, blijft ver achter met een marktaandeel van minder dan 20 procent.  

Is Google te groot en dominant, en zou je Chrome voorgoed moeten dumpen? Privacy experts zeggen van wel. Chrome is namelijk strak geïntegreerd in de gegevens-verzamelingsinfrastructuur van Google, inclusief diensten zoals Google Zoeken en Gmail. Door de marktdominantie van Chrome is moederbedrijf Google zelfs in staat om nieuwe webstandaards op te leggen. Chrome is een van Google’s krachtigste tools voor het verzamelen van gegevens...

...Wat kan je zelf doen?

Er zijn echter stappen die je kunt nemen om je account onbruikbaar te maken voor Google. Zo kan je voorkomen dat je browse-gegevens worden verzameld door Chrome. Dat doe je door niet te synchroniseren en cookies van derden uit te schakelen. Denk eraan dat hoe meer functies je in Chrome gebruikt, hoe meer gegevens Google van je ‘nodig heeft’ om ervoor te zorgen dat ze goed kunnen werken.

En terwijl de macht en dominantie van Google zo blijft toenemen, is er een andere optie. En die is om Chrome helemaal te dumpen. Als je daartoe besluit zijn er tal van andere browsers om te overwegen, die je privacy wél serieus nemen. Denk hierbij aan Firefox en Brave, maar ook aan de zoekfunctionaliteit van DuckDuckGo, waarbij je niets van je gegevens aan Google hoeft af te staan.

Alles bij de bron; 1-MoreThing


 

Googles nieuwe trackingmethode FLoC kent in zijn huidige vorm te veel problemen waardoor het een privacyrisico voor gebruikers vormt, zo stelt Mozilla op basis van een eigen analyse naar de technologie (pdf)...

...Federated Learning of Cohorts (FLoC) is een nieuwe trackingmethode van Google waarbij Chrome-gebruikers op basis van hun browsegedrag in zogeheten cohorten worden geplaatst. Google Chrome kijkt naar alle websites die de gebruiker bezoekt en deelt de gebruiker op basis hiervan in een cohort. Deze cohorten zijn van een uniek id voorzien. Vervolgens kunnen adverteerders op basis van het cohort-id gerichte advertenties tonen.

Mozilla stelt dat er met de huidige implementatie van FLoC verschillende problemen zijn die moeten worden opgelost. Het eerste probleem is dat FLoC het volgen van gebruikers mogelijk maakt. 

Zo is het via browser fingerprinting mogelijk om mensen binnen een FLoC-cohort te vinden. Niet elke browser is namelijk hetzelfde. Aan de hand van bijvoorbeeld taalinstelling, platform, plug-ins en versie is het mogelijk om een unieke "vingerafdruk" van de gebruikte browser te maken. Door deze informatie te combineren met het FLoC-id is het mogelijk om gebruikers binnen een FLoC-cohort te vinden.

FLoC lekt ook meer informatie dan gebruikers willen, stelt Mozilla. FLoC-id's die aan de gebruiker zijn toegekend zijn namelijk bij alle vervolgens bezochte websites hetzelfde. Zo vormen deze id's een "gedeelde sleutel", die met aanvullende informatie kan worden gebruikt om de gebruiker te volgen. Ook vindt Mozilla dat de beschermingsmaatregelen die Google voorstelt om de privacy van gebruikers te beschermen onvoldoende zijn.

Alles bij de bron; Security


 

Het is niet uit te sluiten dat de overheid nog altijd op onrechtmatige of oneigenlijke manier gebruikmaakt van persoonsgegevens in risicomodellen. Dat stelt demissionair staatssecretaris Knops van Binnenlandse Zaken. Knops reageerde op vragen over een eerdere opmerking die hij maakte dat het opruimen van 'vervuilde data' bij de overheid nog jaren kan duren. Niet alleen zal het opruimen van de data nog jaren in beslag nemen, het volledig beëindigen van het gebruik van risicomodellen heeft volgens Knops een te grote impact op toezicht, handhaving en andere overheidstaken.

Kamerleden vroegen Knops of hij bereid is om wat betreft het gebruik van risicomodellen en registratie van zaken als nationaliteit, etniciteit en geboorteplaats het uitgangspunt te hanteren dat dit niet gebeurt. Dat is de staatssecretaris niet van plan: "Registratie van persoonsgegevens in risicomodellen hebben bij objectieve rechtvaardiging een (grond)wettelijke basis. Bovendien zijn er goede en gegronde redenen om risicomodellen te gebruiken."

Knops kan echter geen garantie geven dat erbij het gebruik van risicomodellen niets meer misgaat: "Ik kan op voorhand niet uitsluiten dat er zulke gevallen worden ontdekt. Het kan dus inderdaad zo zijn dat er gedurende dit onderzoek nog sprake is van een onjuist gebruik van persoonsgegevens."

Alles bij de bron; Security


Provincie Zuid-Holland en de gemeenten Den Haag en Rotterdam delen sinds deze week kennis en vaardigheden op het gebied van data en technologie. Onder de noemer Grenzeloos Datalandschap richten ze zich daarbij op de betrokkenheid van burgers, verduurzaming en digitalisering. 

De samenwerking moet concrete toepassingen opleveren die passen binnen de kaders van goede databeveiliging, privacy en ethiek. Uiteindelijk is het de bedoeling om in de regio een netwerk van gemeenten, bedrijven en kennisinstellingen op te tuigen. Via dit netwerk kunnen deelnemende partijen dan eenvoudiger en slimmer data uitwisselen en daarmee maatschappelijke vraagstukken oplossen.

Een daarvan is de koppeling van datasets waarop analyses plaatsvinden die meerwaarde hebben voor bedrijven en burgers, zoals slimme brugopeningen.

Alles bij de bron; Computable


 

...In Life After Privacyvan de Vlaams-Amerikaanse hoogleraar filosofie Firmin Debrabander lees ik dat in 2017 voor het eerst meer auto’s het mobiele netwerk gebruikten dan telefoons. Fun fact, of juist niet?

De informatiemaatschappij wordt steeds meer utopie en dystopie tegelijk. Debrabander legt uit dat ik niet de enige sucker ben. De consument is niet in staat om z’n privacy te beschermen. We doorzien ook niet wat er met onze informatie gebeurt, waaróm die precies verzameld wordt. De burger als radertje in de informatiemaatschappij legt het af tegen Big Tech. Wat je in ruil krijgt voor je gegevens, is te interessant of gewoon te handig. Zolang zo’n digitale dienst voelt als een spel, de voordelen groot en onmiddellijk zijn en we niet het gevoel hebben te worden bespied – worden we bespied. Later ontdek je waarom.

Privacy is niet bedreigd, het is al uitgestorven, schrijft Debrabander. Nieuwe digitale mogelijkheden ontwikkelen zich met de snelheid van het licht – en de burger kan het allemaal krijgen. Life After Privacy schetst de ultieme surveillancesamenleving. En stelt ongemakkelijke vragen. Is privacy wel zo belangrijk en waardevol, gezien het gemak waarmee we er afstand van doen? Burgers verwachten veelal geen privacy meer of hebben er lage verwachtingen van. Ze delen vaak al via publieke sociale media hun hele leven. De digitale burger verwacht, nee eist, dat dienstverleners ons zo goed kennen dat ze je belastingbiljet kunnen voor-invullen. En je voorkeuren precies voorspellen.

We belanden in een alwetende omgeving, waarin sensoren adviseren, voorspellen, punten toekennen, kans- en risicoprofielen samenstellen. Iedereen vlooit onze privé-data uit. Debrabander vindt het verlies van privacy geen onmiddellijke tragedie. Net als de Netflix-documentaire Coded Bias, laat hij zien hoe de VS en China gelijk opgaan als datasurveillance maatschappijen. Waarbij in Amerika het bedrijfsleven de drijvende kracht is en in China de eenpartijstaat.

Ik prijs me dan gelukkig dat de Europese Commissie onlangs voorstelde voorspellende algoritmen aan banden te leggen. Biometrische systemen als gezichtsherkenning zouden in de publieke ruimte verboden moeten zijn. Net als sociale kredietscores, die gedrag beoordelen of op basis van (voorspelde ) kenmerken beslissingen nemen of voorbereiden. Ook het volgen van willekeurige personen in de publieke ruimte zou niet moeten kunnen. En er moet onafhankelijk toezicht komen op algoritmen.

Had dat er overigens niet allang moeten zijn? Het is niet zo’n unieke observatie, maar technologie grijpt diep in, het gebruikt en versterkt onze zwakheden. Zie de sociale media waar velen zich gedragen alsof ze alleen op de wereld zijn en onzichtbaar, in een eigen safe space.

En tegenspraak weren als ‘onveilig’ – niemand wordt er uitgedaagd, gevoed met andere inzichten en zo gevormd tot een politiek en staatkundig volwassen burger die een dialoog aankan. Daar betalen we misschien nog wel de hoogste prijs voor – de uitholling van de democratie.

Alles bij de bron; NRC


 

Het zeurscherm van WhatsApp prijkt al weken op mijn telefoon en nog altijd heb ik niet op ‘OK’ gedrukt. De vraag: of ik alsjeblieftdankjewel WhatsApps nieuwe privacyvoorwaarden wil accepteren: kleine moeite, groot plezier, doet geen pijn. 

Het is de tweede keer dat WhatsApp probeert deze privacyupdate erdoor te drukken. Tijdens de eerste poging, begin januari, ergerden gebruikers zich aan de warrige uitleg en de ‘slikken of stikken’-aanpak; wie de nieuwe gebruiksvoorwaarden niet accepteerde, moest WhatsApp verlaten. Vanwege de commotie trok WhatsApp de nieuwe gebruiksvoorwaarden tijdelijk in en verzon een andere presentatie, om gebruikers alsnog over de streep te helpen.

....Beide WhatsApp-oprichters, Jan Koum en Brian Acton, beloofden in 2014 plechtig dat hun netwerk in handen van Facebook advertentievrij zou blijven. Tegen beter weter in. 

Natuurlijk veranderde WhatsApp in een Zuckerberg-productie: Facebook schrapte de prijs van 99 cent per jaar – een symbolisch bedrag dat WhatsApp-gebruikers betaalden om advertenties buiten de deur te houden. Vervolgens harkte Facebook telefoonnummers binnen en gaat het WhatsApp samenvoegen met Instagram en Facebook Messenger. Het plan is nu: eerst de drie chatnetwerken met elkaar integreren, daarna adverteren. De huidige privacyupdate is onderdeel van Facebooks strategie om WhatsApp aan Facebook Shops te koppelen, zodat we vanuit de chatapp makkelijker kunnen winkelen.

Helemaal afscheid nemen van WhatsApp is lastig. Chatgroepen zijn sociale netwerken in het klein: er is groepsdruk om bij grootste gemene deler te blijven. Volgens WhatsApp heeft het merendeel van de gebruikers al op ‘OK’ geklikt, maar ik houd mijn poot voorlopig stijf. Eens kijken of het bevalt, downgraden naar WhatsApp Light.

Alles bij de bron; NRC


 

...De publieke omroep moet de radicale keuze maken online een publieke ruimte te helpen bouwen en die in te vullen. Het moet in elk geval stoppen met het faciliteren van dezelfde privacyschendende surveillancetechnologie als de Big Tech-partijen. Bezoekers van websites van de publieke omroep worden door cookies gevolgd. Wie het nieuws of een programma online bekijkt, treft gretige suggesties om een NOS-nieuwsbericht te delen op Facebook, Twitter of WhatsApp. Onder elke aflevering en elk fragment op Uitzending Gemist (NPO Start) wordt de internetgebruiker aangemoedigd om op sociale mediareuzen te linken.

Op YouTube tref je dan ook filmpjes van Zondag met Lubach aan – die behoren tot de best bekeken Nederlandstalige clips. Het is logisch dat gemaakte programma’s ook online worden aangeboden. Maar door dat niet op een openbaar online platform te doen wordt het wegsluizen van het eigen publiek gefaciliteerd, en wordt intussen geen verantwoordelijkheid genomen voor het beschermen van mensen tegen de dataslurpende praktijken van de socialemediagiganten. Juist omdat minderjarige jongeren liever op het internet dan voor de tv rondhangen, is het beschermen van hun privacy en data extra gevoelig. Het kan en moet anders.

Het democratisch debat wordt ondertussen allang niet meer alleen gevoed met informatie die door media wordt verspreid. Op sociale media wordt alle data die een mens achterlaat door scrollen, surfen, bestellen, zoeken en navigeren opgeslagen en verhandeld. Met al die data worden gebruikersprofielen gemaakt, waarop al dan niet politieke reclames tot op de komma nauwkeurig worden toegespitst. Via zogenaamde ‘microtargeting’ bereiken die geïndividualiseerde reclames de gebruiker. Een publieke omroep moet, wil het een werkelijk publieke functie ook online betekenis geven, afstand doen van dit soort dataverzameling. Geen cookies, geen trackers en geen verwijzingen naar reclamebedrijven die doorgaan voor socialemediaplatforms.

De publieke omroep is bij uitstek een organisatie met de schaal en het bereik om, in plaats van uitlevering aan Silicon Valley, mede verantwoordelijkheid te nemen voor openbare, niet-commerciële online platforms. Daarop kunnen eigen programma’s maar ook andere relevante content van musea, universiteiten, bibliotheken, maatschappelijke organisaties en jonge makers een nieuw, toegankelijk, online thuis vinden.

Alles bij de bron; NRC


 

Onze medische data zijn geld waard. Multi­ nationals willen ze maar wat te graag binnen­ harken: hun verdienmodel hangt er immers van af. Langzaam komt er een tegenbeweging op gang. Kunnen we onze medische gegevens niet veel beter zelf beheren?

....De Ridder van Future Studies plaatst het beheer van medische data in een breder perspectief. Een grote, wereldwijde trend is ‘gepersonaliseerde zorg’, stelt hij. ‘Daarvoor heb je menselijk DNA nodig en dat is de duurste data van dit moment. Alle grote partijen hebben daar belangstelling voor. En allemaal zogenaamd met goede bedoelingen.’

De Ridder vindt dat betrouwbare ecosystemen het beste kunnen worden beheerd door maatschappelijke coöperaties zonder winstoogmerk. Een mooi voorbeeld is Het Nationaal Zorgplatform (zie kader). De coöperatie is de baas en bepaalt wat de doelstelling is en wie mag meedoen. 

Big tech en big farma moeten niet de ruimte krijgen om het beheer van vaccinatiedata naar zich toe te trekken, vindt De Ridder. ‘Tenzij zij zich volledig committeren aan het doel en alles staven met het patiëntenbelang. De vraag is of ze dat willen. Ik was bijvoorbeeld in gesprek met farmaciebedrijf Roche over onze ideeën. Zij hadden geen belangstelling, ze wilden alle data voor zichzelf houden.’

Alles bij de bron; deIngenieur [scan]


 

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha