De voorstelling 'Privacy' voelt bij momenten ongemakkelijk intiem. Je verneemt al dan niet fictieve details over het liefdes- en seksleven van Dierickx en Weemhoff die je eigenlijk liever niet zou weten, wegens écht behorend tot de intieme sfeer, de privacy van een koppel. Maar goed, als het opzet van het stuk is om het begrip 'pricacy' (en de teloorgang ervan) aan een onderzoek te onderwerpen en je wil dat als spelerskoppel doen, dan moet je ook zelf het nodige gewicht in de schaal leggen...

...Wat doen Weemhoff en Dierickx meer dan een stukje privé te grabbel gooien als statement dat we onze privacy te grabbel gooien? Weinig. Hoewel, misschien is dat net hun punt: ze zijn zo onomwonden eerlijk over een stuk van hun privéleven (een klein stukje maar, overigens) dat je je afvraagt waarom je dit eigenlijk moet weten. En de volgende vraag is dan, onvermijdelijk: waarom gaan we er op Facebook wél vanuit dat iedereen moet weten wat eigenlijk niet door iedereen geweten moet worden?

Privacy intrigeert steeds meer naarmate je langer uit de zaal bent. Net na de voorstelling ben je platgewalst door alle privédetails en vraag je je af: 'waarom moet ik nu weten dat Ward op een geitje lijkt?' Hoe langer de voorstelling nawerkt, hoe beter je beseft: Privacy is een droogkomisch en sluw statement over hoe onze privacy een speeltuig geworden is. Je bepaalt zelf wanneer je speelt en wanneer niet. Maar je moet wél beseffen dat het een speeltuig geworden is. 

Meer info: www.wunderbaum.nl

Alles bij de bron; Knack


 


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha