Privacy

De nieuwe Privacy Monitor van branchevereniging DDMA laat zien dat Nederlanders snappen dat ze ook profijt hebben van het verstrekken van persoonlijke gegevens. Uit de jongste editie van de jaarlijkse privacymonitor spreekt, dat mensen hun bereidheid om data te delen sterk laten afhangen van de manier waarop organisaties met data omgaan. 

Bijna negentig procent van de Nederlanders wil meer controle over wie welke data over hen verzamelt. Tweederde zegt daar totaal geen grip op te hebben, al wordt datagrazen op zich niet direct als iets schadelijks ervaren. Men vindt zijn vingerafdruk meer privé dan digitale sporen.

Alles bij de bron; Emerce


 

Zorgverzekeraars Zilveren Kruis en Zorg en Zekerheid hebben onterecht het contract voor 2021 met dienstapotheek Eemland in Amersfoort opgezegd, zo oordeelde de voorzieningenrechter in Utrecht vrijdag.

De verzekeraars moeten alsnog een overeenkomst sluiten met de dienstapotheek, die farmaceutische spoedzorg regelt vanuit ziekenhuis Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Volgens de verzekeraars kon de apotheek zijn kostenraming voor 2021 niet verantwoorden en was hij niet transparant over het patiëntenbestand.

De apotheek weigerde een lijst met persoonsgegevens te leveren in verband met privacywetgeving en plakte opgevraagde facturen af.

Bron; NRC


 

Krijgt wie gevaccineerd is straks makkelijker toegang tot bijvoorbeeld de horeca? Er gaan stemmen op om dat te regelen. Welke haken en ogen zitten eraan?

Bij de entree van het festivalterrein staat een scanner: op je telefoon pak je je digitale vaccinatiebewijs erbij, dat gekoppeld is aan DigiD. Het apparaat piept, het poortje gaat open en je loopt zo de festivalweide op, dat volstroomt met andere ingeënte mensen. Het kan weer, een veilig feest. 

Het is een dystopisch beeld, herkenbaar voor kijkers van de film Contagion, waarin de wereld is overvallen door een nieuw gevaarlijk virus. Maar als het aan een meerderheid van de Nederlanders ligt, zou zoiets binnenkort werkelijkheid zijn. Dat bleek uit een representatieve steekproef van de TU Delft met 1.640 deelnemers. Driekwart koos voor de optie waarin gevaccineerden meer vrijheden krijgen dan degenen die een vaccinatie weigeren. Minister De Jonge heeft al gezegd dat hij niet voor het afdwingen of belonen van vaccinatie is. Maar zou het juridisch zijn toegestaan voor ondernemers om naar het bewijs te vragen?

‘Gezondheid geldt als een bijzonder persoonsgegeven’, zegt Menno Weij, als jurist gespecialiseerd in privacy en ict. ‘En dat kun je alleen verwerken onder bijzondere voorwaarden.’ Dat zou eventueel kunnen door toestemming te vragen, zegt privacy- en ict-advocaat Thomas van Essen. 

Weij: ‘Maar als je mensen alleen vraagt zo’n bewijs te tonen, is het de vraag of je die gegevens registreert en verwerkt. Een probleem is wel: wat is het gevolg als je weigert je bewijs te tonen? Als dat betekent dat je niet binnenkomt, zegt de autoriteit: maar dan is het geen vrije keuze.’ En bij het vragen om persoonsgegevens moet dat  geven van toestemming expliciet, geïnformeerd en in vrijheid gebeuren volgens de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG).

Een andere optie is dat er een specifieke wettelijke basis komt voor het al dan niet moeten tonen van een vaccinatiebewijs. Weij: ‘In dat geval zou de overheid alsnog de wet moeten afstemmen met de Autoriteit Persoonsgegevens. De waakhond is tot nu in de coronacrisis erg terughoudend en streng geweest.’ 

Het staat ondernemers vrij om een deurbeleid te voeren, binnen de bandbreedte van de wet. Stel dat een klant een procedure zou willen beginnen omdat hij geweigerd is, zegt Van Essen, dan zou die zich op twee grondrechten kunnen beroepen. ‘Het recht op persoonlijke levenssfeer, en godsdienstvrijheid.’

De bewijslast ligt dan bij de uitbater. Van Essen: ‘Hij moet aantonen dat zijn beleid noodzakelijk is om de gezondheid van zijn klanten te waarborgen, dat hij dat doel niet met andere maatregelen zou kunnen bereiken en dat het doel de inbreuk op het grondrecht rechtvaardigt.’

Alles bij de bron; Volkskrant


 

Ah, de gouwe ouwe trouwe. De vaste waarde in het debat. Al moet ik zeggen dat ik het de laatste twee jaar minder en minder frequent tegenkom. Misschien heeft dat wel iets te maken met Edward Snowden. Die antwoordde ooit de legendarisch geworden quote: ‘Arguing that you don’t care about the right to privacy because you have nothing to hide is no different than saying you don’t care about free speech because you have nothing to say.’ De man had er duidelijk wat langer over nagedacht. 

Ook populair en handig om in je vragen arsenaal te hebben: 

–>  Mag ik even je kredietkaartgegevens dan?
–>  Wat is je wachtwoord?
–>  Kan ik even in je fotoalbum duiken?
–>  Waarom doe je dan ’s avonds de gordijnen toe? Of je deur op slot?
–>  Kan je me dan even de chathistoriek met je nieuwe vriend(in) sturen?
–>  Wanneer was je laatst bij de dokter? En waarom?
–>  Welke ziektes had je al allemaal?

En ja, natuurlijk heeft iedereen wél iets te verbergen. Dat is normaal. 

Maar stel nu, stél, dat ze echt, maar écht, helemaal níéts te verbergen hebben. Wel, dan mag je hen ofwel verdenken van een heel saai leven, ofwel van een naïeve leugen. Het argument dat ze ‘niks te verbergen hebben’ werkt namelijk enkel in een status quo-situatie, en dat, dát is pas een pure illusie. Onze maatschappij evolueert continu (denk aan de hele abortusdiscussie die in 2020 voor de zoveelste keer actueel was). We weten niet welke waarden en normen — die vandaag geen probleem opleveren — binnen vijf, tien of twintig jaar nog aanvaardbaar zijn. Welke religie men aanhangt. Of men Vlaams-nationalist is. Of net links. Of men politiek kritisch is op Twitter.

De volgende keer dat je iemand hoort zeggen dat ze ‘niks te verbergen hebben’, moet je hen er misschien even aan herinneren dat niemand over een glazen bol beschikt. Of men nu rechts of links is, homo of hetero, zwart of wit, jong of oud: we hebben allemaal wél iets te verbergen. Als het vandaag niet is, dan wel morgen. 

... laten we even teruggaan naar de basis van privacy, en waarom ‘ik heb niets te verbergen’ gewoon een gebrekkig argument is. En wel om deze drie redenen: 

  1. Privacy draait níét om het verbergen van informatie, maar om het beschermen van data en privé-informatie.
  2. Privacy is een fundamenteel mensenrecht, en je hoeft aan niemand te bewijzen waarom dat niet zo zou zijn.
  3. Het verlies van, of gebrek aan, privacy creëert aanzienlijke schade.
    Onderzoekers aan het Massachusetts Institute of Technology hadden genoeg aan vier ‘vague pieces of information’ (zoals de data en locaties van vier verschillende aankopen) om maar liefst 90% van de mensen in de dataset terug te identificeren. Holy cow! En het was niet zomaar een steekproefje: de dataset bevatte drie maanden aan kredietkaarttransacties van 1,1 miljoen consumenten. 

Alles bij de bron; BusinessAM


 

Onvermoeibaar werkt Jan Holvast (79) aan zijn levenswerk: het vastleggen van alles wat in de Nederlandse geschiedenis met privacy te maken heeft. De noodzakelijke bescherming van dat recht én (vermeende) schendingen ervan staan anno 2020 volop in de schijnwerpers. Niks nieuws onder de zon, zegt Holvast. In zijn pas verschenen ’Kroniek van de Privacydiscussie’ - een dikke pil van 850 bladzijden die het onderwerp tot aan de jaren negentig behandelt - toont hij aan dat de geschiedenis zich keer op keer herhaalt.

Jan Holvast heeft niet zo veel op met de kortingskaart van de supermarkt om de hoek, in zijn woonplaats Landsmeer. Hij heeft er stevige discussies over met de supermarktmanager en met het hoofdkantoor, maar de kaart neemt hij niet. Hij zit niet op Facebook, Twitter, Instagram of andere sociale media, hij heeft een oude telefoon waarmee hij kan mailen en sms-en, maar beslist niet whatsappen. Het is niet dat hij zich te oud voelt om zich aan zulke communicatiemiddelen over te geven. Hij vindt gewoon dat jan en alleman niet alles van hem hoeft te weten. Ook de overheid niet.

Alles bij de bron; LeidschDagblad [betaalmuur artikel]

We moeten ons digitale lot niet uit handen geven en we moeten als democratische burgers onze digitale toekomst zelf bepalen. In een manifest heeft het Rathenau Instituut tien ontwerpeisen geformuleerd voor de digitale samenleving van de toekomst. Veel daarvan betreffen onze privacy, aldus het manifest. 

‘De fysieke en digitale wereld raken meer dan ooit met elkaar verknoopt. Dat roept urgente maatschappelijke en politieke vragen op’. Die ‘immersieve’ technologie kan immers op twee manieren worden ingezet: met goede en met kwade bedoelingen. En dat gaat het over anonimiteit en inbreuken op privacy en veiligheid. ‘Als we niet uitkijken, zijn er binnenkort tal van toepassingen beschikbaar waarmee bedrijven, overheden en burgers je anonimiteit zomaar kunnen opheffen’.

Alles bij de bron; Cops-in-Cyberspace


 

Uit eenonderzoek, dat werd afgenomen bij 1.015 Belgen in het bezit van een smartphone, blijkt dat de gemiddelde Belg 17 apps op zijn smartphone heeft. In Vlaanderen behoren Facebook en de NMBS tot de populairste apps. 

In deze digitale wereld blijft privacy echter een belangrijk aandachtspunt. Bijna 6 op de 10 Belgen willen online geen persoonlijke data delen. Ze hebben weinig moeite met hun voornaam, geslacht, nationaliteit en vrijetijdsbesteding, maar gegevens delen die veeleer een privékarakter hebben, zoals familienaam, adres of inkomen, ligt veel moeilijker. 

Opvallend: hoe commerciëler de sector in kwestie, hoe wantrouwerig de Belg wordt over zijn privacy. De Belg is wel vragende partij om meer verrichtingen online te kunnen, zolang zijn privacy niet in het gedrang komt.

Alles bij de bron; Knack


 

Wie net als ik in Nederland is geboren, zou bijna vergeten dat echte vrijheid over veel grotere dingen gaat dan over vrij zijn om te kiezen of je thuis werkt of op kantoor. Dat het gaat over echt vrij – en dus echt zelf en autonoom – kunnen beslissen over wat u zelf een zinvol leven vindt.

Grondrechten beschermen die vrijheden. Grondrechten zoals het verbod op discriminatie, het recht om te zeggen wat we vinden, om politiek actief te zijn, om te geloven wat we willen en dat wat privé is, ook echt privé blijft. En als je je daar niet bewust van bent, kan dat zelfs heel ongemerkt. Dat kan ons terug brengen naar zeer onvrije tijden.

Wanneer het om de bescherming van persoonsgegevens gaat, hebben we het voor het gemak vaak over ‘privacy’. Persoonsgegevens – zoals uw financiën, denkniveau, geaardheid, gezondheid en culturele achtergrond – zeggen heel veel over u en hoe u uw leven inricht. Het recht op bescherming van onze persoonsgegevens loopt dus als een rode draad door ál onze grondrechten.

Doordat steeds meer in ons leven digitaliseert, staan uw gegevens in heel veel bestanden. Bij de bank, de dokter, de politie, de gemeente... noem maar op. Ook wordt veel wat u online leest, deelt, zoekt en koopt gevolgd door tientallen, soms zelf honderden, nieuwsgierige instanties en bedrijven. Die u vaak onbewust – bijvoorbeeld via cookies – toestemming heeft gegeven om u te volgen.

Organisaties kunnen de continue stroom van persoonlijke informatie gebruiken om uw gegevens – geheel automatisch en met de snelheid van het licht – te analyseren om u daarmee als persoon in een profiel te kunnen plaatsen. En ja, dat kan heel relevant zijn, dat begrijp ik. Maar wat als het systeem vóór u gaat bepalen welk nieuws, welke aanbiedingen en welke informatie u te zien krijgt? En vooral welke niet? Wat doet dat met uw beeld van de wereld?

Het goede nieuws is dat u gelukkig veel kunt doen om uw persoonsgegevens te beschermen. Bijvoorbeeld door gebruik te maken van uw privacyrechten. U zult verbaast staan hoe vaak u dan leest dat uw gegevens worden gebruikt om een profiel van u te maken of om er geld aan te verdienen door uw data te verkopen.

Maak dan bewust de afweging of u het waard vindt om (deels) met uw persoonsgegevens te betalen. Zodat u zelf over uw gegevens gaat. En daarmee over úw vrijheid.

Alles bij de bron; AutoriteitPersoonsgegevens


 

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha