"Frederieke, zoals je weet zijn we best tevreden over je. Maar ik wil toch even iets belangrijks met je bespreken." Mijn chef kijkt ernstig. Ik frons mijn wenkbrauwen. "Oke". "Je sport te weinig", zegt hij nog een keer. "Volgens onze gegevens heb je je belangrijkste sportactiviteiten gestaakt op je 18e. Je staat niet ingeschreven bij een sportschool of -vereniging. Correct?"

Het is even stil. "Klopt. Maar hoe.. heb ik dat laatst verteld ofzo? En waarom is dat relevant voor dit beoordelingsgesprek?"

"Het is relevant voor ons. Het verklaart waarom jij in 2015 zo’n 20 uur meer verkouden was dan de gemiddelde RTL-medewerker. Je koopt vaker antiverkoudheidsmedicijnen in de apotheek. Dat kunnen we niet hebben. Dit is wel tv, we kunnen geen gesnotter gebruiken. Je moet meer gaan sporten."

Dit beoordelingsgesprek heeft nog nooit plaatsgevonden en gaat gelukkig ook nooit plaatsvinden. Bij RTL gebeuren dat soort gekke dingen niet. Maar in Amerika dus wel. Sommige bedrijven scannen allerlei data van hun werknemers: waar ze shoppen, welke medicijnen ze slikken en – hou je vast – wie er binnenkort zwanger gaat worden. Blijkt uit de gegevens van de zorgverzekeraar dat een werknemer net met de pil is gestopt? Tijd voor een gesprekje.

Big data. Het is zo’n woord dat elke dag wel een keertje langskomt en waar menig trendwatcher over roeptoetert. Het heeft zijn betekenis daardoor totaal verloren. Dat terwijl de grens steeds een stukje verlegd lijkt te worden. En steeds als die grens beweegt gaan mijn haren weer even recht overeind staan. Bijvoorbeeld als de overheid aan de hand van verschillende data (over etniciteit, onderwijs en inkomen), op postcodeniveau wil gaan voorspellen waar het misschien wel mis kan gaan.

We zijn zo verlamd door al die privacy-shit dat we het niet eens meer zien. Dat we niet meer zien dat overheden en bedrijven die alles van ons willen weten, zelf meters dikke muren om zichzelf heen hebben staan. En van ons het tegenovergestelde verwachten. Wat maakt het uit dat de overheid mijn buurt scant op risicogevallen, dat Apple weet wat ik voel of mijn werkgever weet dat ik niet zo veel sport?

Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat niet om de vraag  of jij en ik iets te verbergen hebben. En of jij en ik daar wakker van liggen. ‘Het gaat niet om mij, dus het is niet relevant’, is een bijzonder gevaarlijke redenering. Het gaat erom dat iedereen het recht op ‘verbergen’, of eigenlijk gewoon persoonlijke vrijheid, zou moeten hebben. Dat je de keuze moet hebben om bepaalde data niet te delen. Of dat gevoelige data niet zonder toestemming zomaar gecombineerd worden om ‘een risicoprofiel’ van jou te maken. Door de overheid, of door je baas.

Alles bij de bron; RTLZ



Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha