De Duitse privacywaakhond van de deelstaat Hamburg heeft een in mei aangekondigde zaak tegen Facebook gestaakt vanwege verjaring. 

Heise schrijft dat Johannes Caspar, de Hamburgse privacyfunctionaris, de zaak al in augustus heeft gestaakt. Dat heeft een woordvoerder bevestigd. De officiële uitleg luidt dat de toegang tot de gegevens in het Cambridge Analytica-schandaal plaatsvond tot aan het einde van mei 2015. Daarmee is dit meer dan drie jaar geleden, waardoor verjaring is opgetreden. Bovendien zou niet duidelijk zijn of de Hamburgse toezichthouder wel bevoegd was om een zaak tegen Facebook Ierland te beginnen. Daar heeft het bedrijf zijn Europese vestiging.

Het Cambridge Analytica-schandaal kwam in maart naar buiten. Onlangs werd bekend dat er bij een aanval op Facebook 'access tokens' van 50 miljoen gebruikers waren buitgemaakt, waaronder naar voorlopige schatting 5 miljoen EU-burgers.

Alles bij de bron; Tweakers


 

Wil je dat internetbedrijven zo min mogelijk over je te weten komen? Lieg dan over wie je bent. 

Een rookgordijn optrekken. Dat is wat Helen Nissenbaum, hoogleraar informatietechnologie aan de Amerikaanse Cornell-universiteit, doet. Het idee dat we in een tijdperk leven waarin mensen minder privacy hebben en waarin grote bedrijven ‘nou eenmaal data verzamelen’, accepteert ze niet. En dus besloot ze daar iets tegen te doen.

Met de hulp van hackers en informatica-experts bouwt Nissenbaum tools die grote internetbedrijven zand in de ogen moeten strooien bij het verzamelen van data. De eerste van die tools was TrackMeNot, een plug-in die bij elke zoekopdracht die je doet talloze nep-zoektermen meestuurt. 

De tools van Nissenbaum zijn internetbedrijven een doorn in het oog. Vooral Ad Nauseam wist de toorn van Google over zich af te roepen. Deze plug-in klikt álle advertenties die je tegenkomt aan, zodat advertentiebedrijven nooit te weten komen wat je écht interessant vindt. Google haalde Ad Nauseum begin 2017 uit zijn plug-in-winkel: de plug-in zet Google’s verdienmodel onder druk. De plug-in is overigens nog wel te downloaden via AdNauseam.io

Alles bij de bron; KijK


 

Openbare wifi, slimme lantaarnpalen, camera's, de OV-chipkaart die weet waar je in-en uitcheckt. Onze openbare ruimte wordt ingenomen door technologie die burgers in de gaten houdt en hun wandelgangen in kaart brengt. Het Centre for BOLD Cities wil dat mensen zich bewust worden van alle data die zij delen en welke risico's dat met zich mee brengt. De onderzoekers organiseren daarom komend weekend, in het kader van het Weekend van de Wetenschap, in een aantal steden datawandelingen.

Het FD liep alvast een route in Rotterdam. Waarschuwing: Je kunt er behoorlijk paranoïde van worden...

In Rotterdam lopen er nu zo'n 300 smart city projecten, vertelt onderzoeker Freek de Haan van de Erasmus Universiteit Rotterdam. 'Het ideaalbeeld van de smart city staat ver af van de realiteit' vertelt De Haan. 'Zorgen dat je met de juiste, schone gegevens werkt is een hele klus. Data zijn niet heilig. Je moet ook met burgers in gesprek.'

Stedenbouwkundige Els Leclercq van de TU Delft: 'Je ziet tijdens de wandeling meer dan je dacht, maar minder dan er is. Alles is verdekt opgesteld. Laat in alle openheid zien, met een kleurtje ofzo, waar apparatuur staat, van wie het is en voor welk doel het gebruikt wordt.'

Zaterdag 6 en zondag 7 oktober worden er datawandelingen gehouden in Almere, Amsterdam, Den Haag en Hilversum Mediapark. Ook heeft Centre for BOLD Cities een interactieve game 'Jouw buurt, jouw data' ontwikkeld waarmee de datawijsheid van burgers wordt getest: in welke situatie geven burgers data af en welke kennis hebben zij over apparaten die gegevens verzamelen? Onderzoekers willen met de game in kaart brengen wat Nederlanders weten over het delen van persoonlijke gegevens in hun dagelijks leven en hoe zij daarmee omgaan.

Alles bij de bron; FD [inlog noodzakelijk]


 

 Het BKR is er om het leen- en aflosgedrag van consumenten bij te houden en zo consumenten te beschermen dat ze niet meer lenen dan ze aankunnen. Op zich een prima streven natuurlijk. Maar die ’bescherming’ moet niet omslaan in het ontnemen van kansen van groepen in onze samenleving. Het bureau wil nu ook de studieschulden van studenten officieel gaan registreren.

Kijk, het leenstelsel voor studenten is ervoor bedoeld dat iedereen kan studeren, ongeacht of je uit een rijk of arm milieu komt. Als studenten die lenen massaal met hun studieschuld geregistreerd staan bij BKR, dan wordt het voor hen lastig om een hypotheek af te sluiten als zij klaar zijn met hun studie.

BKR is in de jaren zestig opgericht en het lijkt wel alsof hun houding en werkwijze ook nog steeds uit die jaren stamt. Regelmatig krijg ik e-mails of brieven van mensen met klachten over het BKR...

...Nadat je aan je betalingsverplichting hebt voldaan, houdt BKR de achterstandscode nog vijf jaar in stand en dat is gewoon té lang in onze huidige tijd. Ongeveer 720.000 Nederlanders hebben momenteel een negatieve BKR-codering. Er kan veel gebeuren in vijf jaar en je moet wel in de gelegenheid zijn om je leven te beteren en een nieuwe start te maken, vind ik. Als mensen met een negatieve BKR-codering een kleine lening willen afsluiten, kunnen ze alleen terecht bij dubieuze geldverstrekkers die een woekerrente rekenen. Dus in plaats van hen te helpen om hun leven op orde te krijgen na een betalingsprobleem, duwt het BKR ze verder het moeras in. Ik vind de duur en de consequenties van een BKR-codering voor vaak kleine bedragen buitenproportioneel.

Maar even terug naar de studenten en het idiote voornemen van het BKR om de studielening te registreren. Studeren is investeren in jezelf en je verdiencapaciteit en een studieschuld is geen gewone schuld: je betaalt geen of vrijwel geen rente, mag er 35 jaar over doen en er wordt rekening gehouden met de hoogte van je inkomen. Als BKR nu ook studieleningen officieel gaat registreren, dan discrimineren we de studenten uit minder gefortuneerde nesten. Studeren geeft iedereen de kans om een beter leven op te bouwen. Laten we die kansen dan ook gelijk houden voor iedereen.

Alles bij de bron; Telegraaf


 

Het hooggerechtshof in India heeft het identificatieprogramma Aadhaar, waarin de biometrische data van meer dan een miljard mensen wordt opgeslagen, als legaal bestempeld. Er waren heel wat bezwaren en klachten ingediend tegen het programma, onder andere wegens de schending van het recht op privacy. 

Het hof verordende dat het Aadhaar-nummer niet gekoppeld kan worden aan een bankrekeningnummer en een gsm-nummer en niet door privé-bedrijven en scholen kan verplicht worden. Een koppeling aan bijvoorbeeld het belastingnummer oordeelde een meerderheid van de vijf rechters echter wel als conform met de grondwet.

De meeste van de 1,3 miljard inwoners van India hebben intussen een Aadhaar-identiteitskaart met een 12-cijferig nummer, waaronder de persoonlijke en biometrische gegevens in een centrale databank zijn opgeslagen – scans van de iris en vingerafdrukken inbegrepen.

Aadhaar (‘basis’ in het Hindi) werd in 2009 geïntroduceerd om fraude in sociale uitkeringen tegen te gaan. De regering van premier Narendra Modi -sinds 2014 in functie- heeft het programma aanzienlijk uitgebreid en maakte de ID-kaart verplicht voor meer en meer diensten. Problemen met de uitvoering van het systeem leidden er echter bijvoorbeeld toe dat arme Indiërs dringend nodige gesubsidieerde rijst niet meer kregen. Activisten verwijten de regering dat mensen zijn omgekomen van de honger. En ook hackers hebben inmiddels hun weg gevonden naar de databank. Critici spreken bovendien van een politiestaat.

Alles bij de bron; Metro


 

De politie in Roermond wil daders met slimme camera’s en sensoren opsporen voor ze toeslaan. Maar is het toezicht op deze vorm van ‘predictive policing’ wel geregeld, vraagt Marc Schuilenburg in de Veiligheidscolumn.

Het project dat ‘Sensing’ heet is een proef van de Nationale politie, gemeente en de Technische Universiteit Eindhoven. Personen worden hierbij geïdentificeerd als potentiele winkeldieven. ‘Predictive identification’, zoals dat heet. Dit is een vorm van predictive policing waarbij op basis van algoritmen personen of groepen worden aangewezen waarvan wordt verwacht dat ze een misdrijf zullen plegen in de nabije toekomst. Vervolgens kunnen deze personen worden geobserveerd en kan hun auto worden gecontroleerd. Nu algoritmen steeds meer beslissingen voor de politie nemen die personen in hun bewegingsvrijheid raken, worden vragen over het toezicht op deze voorspellende systemen belangrijker. Vooral omdat de Nederlandse wetgever dat toezicht nu niet goed heeft geregeld...

...voor de inzet van predictive policing ontbreekt een helder wettelijk kader. Het is hierdoor onduidelijk wanneer en onder welke voorwaarden de politie in Roermond burgers mag volgen en controleren.

Dat is een serieus probleem. Niet alleen is het risico van willekeur reëel. Meer nog is het onduidelijk wie toezicht houdt op de inzet van predictive policing. Hierdoor is het mogelijk dat de politie volledig vrij spel heeft in de opsporing van toekomstige strafbare feiten. Met predictive policing gaat het immers om een opsporingsmiddel waarmee zaken als winkeldiefstal moeten worden voorkomen.

Het is begrijpelijk dat de Nationale politie met de tijd mee wil bewegen, maar dat zal de wetgever ook moeten doen. Een politie die op eigen houtje burgers in de gaten houdt, is geen aantrekkelijke gedachte.

Alles bij de bron; NRC


 

Consumenten lijken zich steeds meer zorgen te maken om hun data. In tijden waarin datalekken, datamisbruik en aan data gerelateerde schandalen steeds vaker in het nieuws lijken te komen, is dat ook geen vreemde zaak. Onderzoek van Salesforce Research bevestigt nu dat consumenten zich zorgen maken over hun data.

Het bedrijf deed onderzoek onder 6.723 individuen wereldwijd en keek naar hun mening over data en de veiligheid daarvan. 59 procent van de respondenten meldde te geloven dat hun persoonlijke gegevens kwetsbaar zijn voor veiligheidslekken. 54 procent van de mensen gelooft dat bedrijven met data niet het beste met hen voor hebben.

Het sleutelwoord in het winnen van klantloyaliteit blijkt volgens het rapport transparantie te zijn. Van de respondenten geeft 91% aan eerder een bedrijf te vertrouwen dat helder en ondubbelzinnig communiceert over het gebruik van de persoonlijke data van klanten, het is niet voldoende wanneer een bedrijf enkel zegt de veiligheid van klantdata serieus te nemen, maar moeten laten zien hoe die gegevens worden gebruikt.

Alles bij de bron; CustomerFirst


 

Google heeft afgelopen jaar een select groepje Amerikaanse adverteerders kennis laten maken met 'a potent new tool to track whether the ads they ran online led to a sale at a physical store in the U.S.' Een tool waarmee deze adverteerders dus konden zoeken in de data die van Mastercard afkomstig was.

Dat lijkt op een privacy-nachtmerrie. Een Google-woordvoerder zei daarover: 'Before we launched this beta product last year, we built a new, double-blind encryption technology that prevents both Google and our partners from viewing our respective users’ personally identifiable information.' Geanonimiseerde data dus waar geen persoonlijke informatie aan te pas is gekomen. Het gaat om data van vooral Amerikaanse creditcardgebruikers. Dat scheelt, maar laat onverlet dat Google en Mastercard geen publiek gewag hebben gemaakt van de deal en dus mensen niet wisten dat hun transacties gemonitord werden.

Alles bij de bron; dasKapital


 

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha