Waar ligt de grens voor (ver)klikken

Het is een trend: de politie maakt steeds meer gebruik van burgers. Zo bestaan er burgernetwerken, waarin buurtbewoners worden gealarmeerd bij opsporingsacties. Overal bloeien de kliklijnen. Wie fraude vermoedt bij uitkeringen of subsidies kan kiezen uit het Meldpunt Fraude van het UWV of het ‘informatieknooppunt’ van de Sociale inlichtingen- en opsporingsdienst...

...Klikken wordt inmiddels al een plicht. Docenten, doktoren en andere hulpverleners die bij hun pupillen of cliënten mishandeling of misbruik vermoeden, moeten sinds kort daarvan melding maken.

Argwaan, repressie en toezicht zijn kenmerken van wat de controledemocratie wordt genoemd, waarin we nu leven. Daarbij valt op dat veel van die activiteiten stiekem of anoniem gebeuren, achter de rug om van degene die het betreft. Die kan zich daartegen pas in een laat stadium verweren, als het diegene tenminste ooit ter ore komt. De grenzen tussen een tip, roddel of laster verdwijnen makkelijk achter de horizon.

Een voorbeeld van hoe fout het kan gaan, is de zaak van de Friese docente wier reputatie, loopbaan en persoonlijk leven werden vermalen in de nasleep van een lasterlijke aangifte door een leerlinge. De schoolleiding handelde deze zaak op een volgens de rechter zodanig slecht af dat er een halve ton smartegeld moest worden betaald. Ook de leerlinge moest tienduizend euro betalen, een zeldzaam vonnis. Met de lasteraar kan dus worden afgerekend. Er is nog een grens en dat stemt weer positief. 

Alles bij de bron; NRC-Recht & Bestuur (Thnx-2-Niek)