Websites hoeven gebruikers niet expliciet om toestemming te vragen om cookies te mogen plaatsen. Dat schrijft minister Henk Kamp van Economische Zaken in een brief aan de Tweede Kamer. Cookies mogen echter pas ná de eerste pageview worden geplaatst.

In een brief aan de Tweede Kamer schrijft minister Kamp dat de regering heeft besloten dat het 'aanklikken van overige onderdelen van de website wordt beschouwd als toestemming voor het gebruik van cookies'. Een gebruiker hoeft dus niet langer op 'akkoord' te klikken om toestemming te geven voor het plaatsen van cookies. Voor de beleidswijziging hoeft de cookiewetgeving niet te worden aangepast.

Met het besluit komt een einde aan de uitzonderlijke situatie in Nederland, in verschillende andere Europese landen werd dezelfde Europese richtlijn anders geïmplementeerd: daar was implied consent voldoende. In die situatie moeten websites gebruikers wel op de hoogte stellen van het plaatsen van cookies, maar mogen ze er vanuit gaan dat gebruikers daar geen bezwaren tegen hebben als ze de website blijven gebruiken.

In de nieuwe situatie is wel van belang dat wanneer nog geen impliciete toestemming is gegeven, nog geen cookies mogen worden geplaatst, met uitzondering van de cookies die niet onder de cookiewetgeving vallen. Pas na het doorsurfen mag een website ervan uitgaan dat een gebruiker toestemming heeft gegeven, maar daarbij is het wel van belang dat de gebruiker duidelijk is geïnformeerd. In de praktijk plaatsen veel websites al cookies bij de eerste pageview.

Alles bij de bron; Tweakers

Update; Reactie Kamp

De minister laat in een reactie weten een balans te hebben gevonden tussen privacybescherming en gebruiksvriendelijkheid.  "Ik vind het heel belangrijk dat de privacy van internetters wordt beschermd", aldus de minister. "Tegelijkertijd moeten we er voor zorgen dat deze bescherming niet doorslaat en burgers onnodig veel hinder ondervinden."

Naar verwachting zal Kamp het wetsvoorstel in het najaar naar de Tweede Kamer sturen.

Alles bij de bron; Nu

De plannen voor elektronische registratie van mensen die de Europese Unie binnenkomen, vallen heel slecht bij D66 in de Tweede Kamer. De fractie is bezorgd over kosten, effect en privacy en vindt eigenlijk dat we er domweg niet aan moeten beginnen. De Kamer spreek donderdag over deze 'slimme grenzen'.

De Europese Commissie wil een gemeenschappelijk systeem van elektronische registratie aan de grenzen. Wie de EU vaak bezoekt, kan zich dan laten registeren, een elektronische kaart krijgen en daarmee door speciale automatische grenspoortjes de unie betreden.

,,Het betreft eigenlijk een digitaal hek rondom Europa dat de komst van illegalen moet tegengaan'', aldus Gerard Schouw van D66. De effectiviteit en de kosten-batenanalyse zijn nog onduidelijk, aldus het Kamerlid. De illegalen zullen immers wel een andere weg blijven vinden. ,,En dan komt er ook nog het privacy-aspect om de hoek kijken. Dit wordt weer een database waarin persoonsgegevens worden bewaard. De vraag is: hoe wordt er met de gegevens omgegaan, waar worden ze nog meer voor gebruikt?"

Alles bij de bron; EUnu

De buitenlandse computer die een Nederlandse bank en een ministerie platlegt wordt getraceerd. Moet Justitie lijdzaam blijven toezien?

Met commentaar van:

Nico van Eijk: De verantwoording ontbreekt wederom
Jaap van Till: Huidige speurwerk veel beter doen
Rop Gonggrijp: Niet goed
Gerrit-Jan Zwenne: Behoefte vergaande bevoegdheden goed aantonen
Arnold Roosendaal: Onafhankelijke toets
Rashid Niamat: Een déjà-vu met een lastig prijskaartje
Eveline Kubbenga: Ivo Opstelten onze Big Brother?

Alles bij de bron; NetKwesties

...Ook ons Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC) heeft meer bevoegdheden nodig om haar taken goed te kunnen uitvoeren, waaronder inbraak in computers, eventueel in het buitenland. Internet houdt niet op bij de landsgrenzen. Dus kwam Ivo Opstelten van Veiligheid en Justitie met vergaande voorstellen om bevoegdheden uit te breiden. Het wetsvoorstel is naar instanties gestuurd, zoals het OM en de Raad voor de rechtspraak, en openbaar gemaakt voor publieke kritiek. Die was direct pittig, vooral van de kant van Bits of Freedom (BoF). 

Meer bevoegdheden zijn ook onnodig volgens BoF. De digitale recherche moet eerst eens op sterkte worden gebracht en het ‘gewone werk’ gaan doen, zoals voor het ontmantelen van de ruim 150 servers in Nederland gebruikt voor aansturing van botnets. Nederland is met dit aantal qua Ddos bronnen mondiaal een derde speler althans, volgens McAfee.

Het meningencircus vormt een strijdtoneel en staatspropaganda in persberichten hoort daar tegenwoordig bij. De motivatie kleden bewindslieden steeds vaker in met argumenten om het publiek snel te overtuigen. Uit het persbericht: “Politie en Justitie krijgen dan toegang tot afgeschermde gegevens en kunnen de vervaardiging, de verspreiding en het bezit van kinderpornografie effectiever bestrijden en hulp bieden aan de slachtoffers.”

Snel invoeren dus? Of is het de volgende stap in het scheppen van nieuwe mogelijkheden, die in toekomstige staatsvormen en maatschappelijke stromingen misbruik en verregaande schending van burgerrechten in de hand zullen werken? Het woord is aan onze experts.

Alles bij de bron; NetKwesties

....Het onderzoek dat PricewaterhouseCoopers (PwC) tussen maart en juli 2011 in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties heeft gehouden naar de omvang en maatschappelijke schade van identiteitsfraude in Nederland, toont aan dat het exact vaststellen van de omvang van identiteitsfraude een onmogelijke opgave is onder meer omdat organisaties de gevallen van identiteitsfraude niet bijhouden of omdat identiteitsfraude geen kenmerk is waarop in hun systemen gezocht kan worden.

Wel kan uit de internetenquête die PwC heeft gehouden, worden geconcludeerd dat ongeveer 5,6% van de Nederlandse bevolking in de jaren 2007 tot en met 2010 slachtoffer is geweest van identiteitsfraude. Voorlopige cijfers van een nieuwe steekproef onder burgers laten zien dat identiteitsfraude toeneemt. Volgens die cijfers is ongeveer 13,3% van de burgers in de jaren 2007 tot en met 2012 slachtoffer van identiteitsfraude geweest....

...Hoe groot jaarlijks het percentage fraude met identiteitsbewijzen is, is in het onderzoek van PwC niet afzonderlijk vastgesteld, maar aangenomen mag worden dat het om flinke aantallen gaat. Zo is bijvoorbeeld ten tijde van de totstandkoming van de Wet identiteitsvaststelling verdachten, veroordeelden en getuigen gebleken dat in die tijd een stijgende lijn te zien was in het aantal reisdocumenten dat als vermist of gestolen wordt opgegeven. In 2006 bedroeg dit aantal ongeveer 190.000 (circa 56.000 paspoorten en circa 134.000 identiteitskaarten). Jaarlijks worden tienduizenden gevallen geconstateerd van als vermist of gestolen opgegeven documenten uit Nederland en het buitenland die bij publieke en private instellingen worden gebruikt.  

Het Expertise Centrum Identiteitsfraude en Documenten (ECID) dat gevestigd is op Schiphol, heeft in 2011 vastgesteld dat met ruim 1100 identiteitsbewijzen was gefraudeerd. In ongeveer 25% van de gevallen bleek sprake te zijn van een geheel vals identiteitsbewijs, in ongeveer 21% van de gevallen betrof het fraude met een echt identiteitsbewijs (14% lookalike fraude en circa 7% frauduleus verkregen na het overleggen van een vals of vervalst document) en ongeveer 54% betrof een gedeeltelijk vervalst identiteitsbewijs. 

Alles bij de bron; RijksOverheid

Diverse uitvoeringsinstanties van de overheid kunnen veel slagvaardiger opereren wanneer ze beschikken over informatie die afkomstig is van diverse overheidsorganisaties, hulpdiensten of zorgverlenende instellingen. Bij het combineren van data uit dossiers ontstaat een eenduidig beeld van de situatie. Soms verhinderen de privacyregels het bundelen van de verschillende persoonsgebonden informatie-elementen, zeker als bij het oplossen van het probleem ook niet-overheidsinstanties zijn betrokken.

Bovendien zo stelde één van de deelnemers is strikte handhaving van de privacyregels te duur, waarbij verwezen werd naar het gebruik van het Burger Service Nummer (BSN) op de nieuwe Rijkspas voor het identificeren van ambtenaren dat volgens de rechter in strijd is met de wet. Zij zoeken hiervoor nu naarstig naar een alternatief. Daar zijn de nodige kosten mee gemoeid.. 

Hoewel de meeste deelnemers aan het Lagerhuisdebat begrip hebben voor het acute probleem van de uitvoeringsinstanties, houdt de meerderheid vast aan de stelregel dat de overheid rekening moet houden met de privacy bij het uitwisselen en raadplegen van dossiers. Maar, zo vinden de discussiërende partijen, burgers kunnen het recht op privacy ook verspelen, bijvoorbeeld door ongepast gedrag.

Voorstanders van strikte handhaving van de privacyregels menen echter dat het vrijgeven van allerlei overheidsdossiers, risico’s met zich meebrengen die van te voren niet zijn in te schatten. De gegevens uit het overheidsdossier komen terecht bij andere partijen. Die maken nieuwe informatie van de verkregen data. De effecten van het veranderen van deze informatie zijn nog onbekend.

Alles bij de bron; Computable

Er leek meteen al iets niet te deugen aan die inval op camping Maaszicht in Kerkdriel. Om half vijf in de ochtend had de politie het terrein op 27 november afgesloten. Tachtig opsporingsambtenaren, preventief fouilleren. Een politieboot bewaakte intimiderend de rivier. Toen de politie uren later weer inpakte, reed de campingeigenaar me huilend over het terrein...

...Deze camping leek meteen al doelwit van een opzichtig potje handhaven. Bij de persconferentie op het gemeentehuis viel vooral op hoeveel officiële instanties, van Openbaar Ministerie tot Belastingdienst, de actie als ‘ketenpartner’ steunden. De burgemeester gebruikte een merkwaardig woord: verwonderadressen. Dat bleken plaatsen waar instanties graag rondneuzen – ook zonder duidelijke aanleiding...

...De Nationale Ombudsman heeft over deze onbegrijpelijke actie nu een rapport geschreven. Zelfs voor wie gewend is aan het onomwonden taalgebruik van Alex Brenninkmeijer, is zijn oordeel snoeihard. Het wemelt van woorden als „onzinnig”, „opportunistisch”, „onbegrijpelijk”, „niet behoorlijk”, „geen eerlijk spel”, en „in strijd met de integriteit”. De Ombudsman concludeert dan ook dat de motivering in Maasdriel simpelweg „met knippen en plakken” uit het besluit van Geldermalsen is gekopieerd. Of er een gegronde reden was om burgers te fouilleren, hun bezittingen door te neuzen? Dat donderde niet. De buren deden het, dus wij ook.

Híj noemt het wat het is: „een schoolvoorbeeld” van „misbruik van bevoegdheid”.

Alles bij de bron; NRC [DigiAbo]

De politie krijgt als het aan minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie) ligt veel meer bevoegdheden om hackers en cybercriminelen aan te pakken. Hij vindt dat agenten mogen gaan inbreken op servers die worden gebruikt voor cyberaanvallen, ook als die in het buitenland staan.

De agenten mogen zelfs inbreken als ze niet zeker weten waar de server staat. Is die locatie wel bekend, dan moet er worden samengewerkt met de betrokken autoriteiten. In oktober zei de minister al te vinden dat politie en justitie de computers van criminelen moeten kunnen terughacken, om informatie te zoeken of om de computers 'ontoegankelijk te maken'.

Tevens mag de politie communicatie via de computer aftappen of observeren. De rechter moet deze acties wel vooraf toetsen, schrijft Opstelten. Dat zorgt er ook voor dat de politie gesprekken via Skype mag gaan afluisteren. Dat is voor agenten nu lastig, omdat de gegevens zijn versleuteld. Voortaan mag de politie stiekem software op een computer zetten, die ervoor zorgt dat de agenten geen last hebben van de zogeheten encryptie.

Alles bij de bron; NU [memorie v toelichting bij het wetsvoorstel hier]