Een Duitse rechter wil een Facebookaccount confisqueren als bewijsmateriaal in een zaak van inbraak. Als de rechter de pagina daadwerkelijk in beslag kan nemen dan gaat het om een precedent met verstrekkende gevolgen in de Duitse rechtsgeschiedenis.

Volgens advocaat Carsten Ulbricht hebben rechters vandaag alleen het tot toegang 'zichtbare gedeelte' van Facebook. "In heel uitzonderlijke gevallen worden mailboxen hier 'bevroren' en in beslag genomen maar het is een ingewikkelde procedure."

Wat Facebook betreft, is het nog ingewikkelder omdat de data van 'Duitse' Facebookaccounts opgeslagen worden in Ierland en alleen het Ierse hoofdkwartier van Facebook toegang heeft tot de gegevens van de 'Duitse' profielpagina's. De rechter heeft al een aanvraag tot het verkrijgen van de data ingediend bij Facebook in Ierland. 

Alles bij de bron; hln 

Zondagmorgen 19 februari 2012. Er is een auto omgeslagen op de Laan van de Mensenrechten in Apeldoorn. Ik ga hierheen om te filmen voor diverse omroepen. Het is een vreemd ongeval. Zo snel als de politie, brandweer en ambulance aanwezig zijn, zo snel zijn ze ook weer weg. 

Ik begin te filmen. Even later komt de politie terug rijden. Enkele politieagenten stappen uit na enkele minuten spreekt een mannelijke agent mij aan: ,,Wil je mij niet in beeld brengen?”, vraagt hij mij. Ik vraag hem waarom hij dit niet wil. ,,Omdat ik het vraag”, antwoordt hij. Ik leg hem uit dat ik dit niet kan garanderen. Als er iets nieuwswaardigs op mijn beelden staan, dan zal ik deze gewoon gebruiken. 

De agent is zichtbaar niet blij met mijn antwoord. ,,Ik wil in dit geval graag je legitimatiebewijs zien”, zegt hij. Ik weiger dit, immers is de identificatieplicht niet bedoeld om de privacy van politieagenten te waarborgen. Ik probeer dit aan de agent uit te leggen. ,,Ik vorder je legitimatiebewijs”, vervolgt de agent. Ik weiger nogmaals. ,,Dan ben je bij deze aangehouden”, gaat de agent verder.

Lees het gehele verhaal bij de bron 

Het AIVD-stel dat verdacht wordt van het lekken van staatsgeheimen over ‘Irak’, moet opnieuw voor de rechter komen.  Een van de bizarste rechtszaken van de laatste jaren, waarin het bewijsmateriaal zo geheim is dat zelfs de rechter het niet zelf kan controleren, krijgt een vervolg.

 Maar de twee verdachten kunnen onmogelijk de (enige) bron zijn van de staatsgeheimen die indertijd via een artikel in De Telegraaf op straat kwamen te liggen. Het stel werd na strafrechtelijke vervolging in juli 2010 vrijgesproken, omdat de rechter een streep haalde door het afluisteren van de journaliste. Zoiets mag alleen als de nationale veiligheid in het geding is.

Hulde dus voor de principiële opstelling van de rechtbank, die daarmee alle bewijs ongeldig verklaarde. Maar het is onzeker of het gerechtshof diezelfde redenering zal volgen, en dan wordt het weer spannend. Terwijl het bewijs tegen de twee, die als enige schuldigen worden aangemerkt, flinterdun is.

Alles bij de bron; depers 

De Zaak.

Een advocate doet allerlei privé- aankopen met valse facturen, zogenaamd voor het advocatenkantoor. Maar in werkelijkheid voor zichzelf of voor twee collega’s, met wie zij samen een advocatenmaatschap voert. Zo ontduiken ze samen voor duizenden euro’s allerlei belastingen.

Aan leveranciers wordt gevraagd valse bonnen te schrijven, voor de boekhouding van het kantoor. Zo trokken ze privé uitgaven van de belasting af als kantoorkosten. Het gaat om verlichting, stoffering, verbouwingen, maar ook aanpassingen aan de cv. Kocht de advocate een bed dan vroeg en kreeg ze een bon voor ‘kantoormeubilair’.

Hoe werd Google Earth toegepast?

De advocate schafte ‘voor kantoor’ twee grote gele zogeheten Bubble Cube stoelen aan die meestal in de tuin gebruikt worden. De opsporingsambtenaar, van de FIOD, komt op het idee om na te gaan of deze stoelen misschien thuis in de tuin staan. Daartoe vult ze op Google Earth het privéadres van de verdachte in, zoomt in op het satellietbeeld en constateert dat er inderdaad dergelijke stoelen in haar eigen achtertuin staan. 

Is dit een wettelijk toegelaten schending van de privacy? 

De advocaat van de advocate vindt dit een onrechtmatige opsporingsmethode. Volgens art. 8 van het Europese mensenrechtenverdrag is de achtertuin een plek waar de burger een ‘redelijke verwachting van privacy’ mag hebben. Politiek is afgesproken dat methoden die inbreuk maken op de privacy specifiek geregeld zouden worden. Dat is niet gebeurd en dus mag dit niet. Inzoomen op iemands achtertuin is ook geen lichte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer.

De officier van justitie vindt dat hier sprake was van ‘surveilleren op de digitale snelweg’. Er zijn elders in de wet algemene artikelen te vinden waar deze methode onder te brengen valt. 

Hoe toetst de rechter?

Die kijkt of artikel 2 van de Politiewet, waarin de politie de algemene bevoegdheid krijgt om de rechtsorde daadwerkelijk te handhaven, hier toereikend is.... Toen het parlement de wet op de computercriminaliteit besprak zei het kabinet dat zoals de „politie, al dan niet in burger, op straat mag surveilleren en rondkijken, zo mag een rechercheur vanachter zijn computer hetzelfde doen op internet”. Dat hoefde niet expliciet in de wet te worden opgenomen.

En dus?

Vond de rechter dat het mocht, omdat het een beperkte inbreuk op de privacy is. Google Earth is voor iedereen raadpleegbaar.

Alles bij de bron; recht&bestuur 

In de politieregio Brabant Zuid-Oost is het aantal meldingen van overlast de afgelopen vier jaar met een derde verminderd zo meldt korpschef Simone Steendijk.

Jongeren zitten volgens Steendijk veel meer thuis achter de computer op social media als Facebook en Twitter dan dat ze op straat hangen.

Alles bij de bron; ccv 

Dankzij Politie+ kunnen politiemensen vanop hun computer of smartphone op een veilige manier tekstberichten, pdf’en, foto’s en video’s aan elkaar doorspelen en delen. De meerderheid van de politie-eenheden zou al toegezegd hebben om deel te nemen.

Binnen Politie+, dat tot gisteren bekendstond onder de werknaam ‘Plitter’, verloopt de communicatie via openbare of afgeschermde groepen. Het doel is: informatie delen, over de grenzen van afdelingen en eenheden heen. Politie+ wordt intern bij de politie gehost en is een open source-applicatie. Er kunnen dus zo nodig altijd nieuwe functionaliteiten ontwikkeld worden of bijsturingen gebeuren.

Alles bij de bron; polinfo 

Exact 161.266 keer snuffelden agenten in de databestanden van telecombedrijven zoals Vodafone en KPN om emailadressen, telefoonnummers, internetgegevens en adresgegevens van Limburgers op te vragen. Telecombedrijven zijn verplicht deze gegevens te verstrekken.

Opvallend is dat de twee politieregio's in Limburg steeds vaker gegevens opvragen. In de regio Maastricht (korps Limburg Zuid) werd vorig jaar 38.915 keer naar persoonlijke gegevens van inwoners gezocht. In 2010 was dat nog 29.434 keer. Wie naar de cijfers van Limburg Noord kijkt krijgt de indruk dat de criminialiteit daar fors toeneemt. Vorig jaar doken agenten 122.351 keer in telecomgegevens. Een jaar eerder was dat nog 99.950 keer en in 2009 nog maar 54.499 keer.

Alles bij de bron; maastrichtdichtbij 

De politie heeft drie mannen die verdacht worden van geweldpleging via sociale netwerksites weten te arresteren. Een vriend van het slachtoffer werd ook door de groep mannen mishandeld en hield hier een gebroken neus, blauwe plekken en zwellingen in het gezicht aan over.

Hij kende één van de verdachten en wist via sociale netwerksites op internet de agenten te tonen wie de andere verdachten waren. Het drietal werd voor verhoor en verder onderzoek ingesloten.

Alles bij de bron; security